Pollo y Pavo

2006-11-27T09:59:00.000+01:00

INQUEDANZAS

Cando todo vai ben disfrutamos do momento tanto, que desexaríamos parar o tempo e quedar así. Sorrintes, facendo bromas, disfrutando dunha boa compa?a (e por que non dunha boa comida). E así é a imaxe que nos queda capturada na retina, na mente, no corazón. E pensas que eres realmente feliz, que todo vai ben, que nada o pode fastidiar e te sintes realizada.

Unhas horas máis tardes esquéceste de todo e pretendes que un mensaxe dunha gorgona pode cambiarche a vida, porque xa cha cambiou, porque grazas a ela pasaches toda unha serie de probas para chegar a felicidade actual, pero aínda así temes. E non sabes por que. Non sabes porque temes cando che amosaron un cami?o novo cheo de dóces que agora segues, agarradi?a da man. E sabes que estás armada con paciencia e pasado. E sabes que alguén che abre a porta cando chove e non atopas as chaves no bolso mmm... E descobres uns beizos polas noites en so?os. E pides promesas que mil veces pediches e que non precisas porque sabes que se cumplirán, aínda que quede ahí a espini?a.
E decides tirar a toalla e aos dous minutos decides collela para espantar esas mil moscas do post anterior, armada con ela. E sabes que desta vez podes.
Pero voltan xa as dúbidas, e despois das dúbidas o medo a perder unha vez máis, nun ano que perdín de todo. E saber que estas dúbidas son precisamente as que me achegan a un lugar escuro. E as que poden peligrar a mi?a felicidade.
E que máis dá que se crucen as palabras cando eu cruzo moito máis que iso. E que máis da un café cando eu podo ter un sofá. E que, unha mirada cando eu podo roubarlle centos. E que máis da un paraugas cando xa non chove. E un gran na fronte cando te sabes a máis bela.
E o ar non para de zoar nese mundo onde os cantos de cen umpalumpas suben polo río de chocolate da pequena costa que leva a un pequeno piso cunha pequena porta onde o tempo se para para sempre mentres as flores horarias van perdendo os seus pétalos até quedar completamente núas.

2006-11-23T09:29:00.000+01:00

1000 MOSCAS NON SE PODEN EQUIVOCAR

Cada día máis me deixa os ollos coma pratos os xogos de estratexia que vexo pasar por diante da mesa. E despois, entro en interneses e descubro centos de historias diferentes cun denominador común a protagonista. Ou mellor dito dous denominadores (a inaptitude e inCAPacidade da mesma).

E penso que cecáis sexa un cadáver exquisito, e que mellor po?erme guapa para cando me retraten como víctima de esta nova Intifada. E penso naquelas persoas que din que son solidarias e co paso do tempo descobres que esta solidaridade (a palabra) so fai aumentar o propio ego nun intento de autosolidarizarse con un mesmo.
E volto a pensar se mellor debería manter o pelo cumprido para poder botalo cara atrás cun certo ar de coquetería cando chegue o día da inmolación (pálida e co pelo longo parecería unha mártir)....

E una vez máis acho que te?o que mellorar moito para poder escribir nesta lingua sen prostituíla, aínda cando penso que realmente as normas que a someten te?en algo de proxenetas.

2006-11-06T11:17:00.000+01:00

... E NA ENFERMIDADE

Fatal, fatal, fatal... estou fatal. Te?o o corpi?o desfeito e os dedi?os tan dooridos de este fin de semana que non consigo teclear á velocidad habitual.
O mellor foi... pois non os últimos capítulos de Prison Break (aínda que foron moi bos), se non atoparse acompa?ada e querida nun momento horrible!

2006-10-30T17:32:00.000+01:00

FINALMENTE.....

E finalmente, a caseira de ferro converteuse polo arte de birlibirloque na nosa caseira. A calidade de vida incrmentouse dun venres pa un domingo a toda velocidade e con ela o número de caixóns, portas, estancias e divisións do piso (incluído un trasteiro que podería chegarse a converterse nunha vivenda indigna).
Todavía quedan moitas horas de traballo: horas de limpeza, de arrumaçao, de redecoración, de medidas dun lado e de outro e de ver moitos prezos para despois decantarnos polos menos convincentes pero máis repetidos.
E sobre todo ter un espazo máis grande, moito máis grande para deixar correr as ideas, a imaxinación, o amore e sobre todo o tempo.
Pero é a primeira vez que sinto que algo é realmente meu, realmente noso (a pesares de que te?amos que pagar o aluguer). E chegar, e topar a mesa posta cos meus prati?os os meus tenedorci?os e os manteli?os... ou chegar a cama e reco?ecer toda a roupa como propia.... Todo iso non ten prezo (aínda que a tasación sexa bastante fixa)

2006-10-17T17:35:00.000+02:00

A CASEIRA DE FERRO

Hoxe debemos topar coa caseira menos sobornable de todo Santiago. O piso era precioso, nos gustaba montón (perdón, nos gusta montón) e lle dixemos un si instantáneo. Pero ela debe esperar, e non esperará ao primeiro que lle ingrese a fianza... darallo ao primeiro que o viu (ao segundo se por casualidade o primeiro é o suficientemente necio como para negarlle o seu valor).

Canto sigue custando a palabra para moitas persoas.

2006-10-09T10:48:00.000+02:00

BARCO Á DERIVA

Onte vin os restos dun barco encallados na area. Na tarde tardo veraniega de onte aquel barco semiasulagado e cheo de algas me achegaron sensacións estranas desde o punto de vista de observadora non participante.
Lembroume aquel outro barco que cando nena vía tódolos días ao voltar do cole. Aquel barco que nalgún tempo perteneceu a aquel home que amaba o mar aínda que o temía ante a imposibilidade de manterse a flote.

A sensanción de soidade e tristura foi inmensa. Tanta que durante unhas horas os meus pensamentos loitaron con grandes ondas, en undosos mares que a piques fixeron zozobrar a mi?a pequena gamela.

Espero manter rexo o timón para saír da travesía co meu peculiar Argos.

Por certo que este Argos ten agora forma, de parte dos navieros gregos (nos que xa non está Aristóteles Onnasis). Sobrevivirá as embestidas da historia?

2006-10-09T10:34:00.000+02:00

UN NOBEL DA PAZ

A mi?a lectura matutina de centos de periódicos achegoume hoxe unha información demasiado incrible como para ser certa. Ou, mellor dito, o suficientemente incrible como para selo.
Hitler e Stalin foron nominados, na súa época, a premios novel da paz. A última nominación do primeiro sucedeu 6 mese antes da invasión de Polonia... Menos mal que non llos deron, porque se non o valoroso galardon sueco quedaría desvirtuado até límites insospeitables.

Do mesmo xeito que termos abstractos como a paz, o amor, a amizade, o valor, o coraxe o desinterés están continuamente desvirtuados por candidat@s a premios noveles da concordia!

2006-09-27T14:48:00.000+02:00

CHEIN, CHEIN, CHEIN, CHEIN OF FRUUUU

Dame un par de horas e cambiarei o meu mundo. E así foi, nun par de horas ou cecáis menos, este mundo comezou a cambiar tanto... que non o co?ecería nin a nai que o pariu.

Existe un sexto sentido para prever os cambios, e dúas actitudes ante a vida: sentar e esperalos ou levantar e tentar que pase todo o máis rápido posible.
A primeira das actitudes pode parecer aburrida, esperar...
E a segunda ás veces modifica tanto a situación que inhibe eses cambios.

O mellor e non decatarse de que existe cambio até que se ten enriba e se pode saborear!

2006-09-18T14:43:00.000+02:00

E SEN EMBARGO SI MUOVE

E o tempo pasa, e todo vai cursando o seu ritmo. Con boas ou malas novas a vida sigue cami?ando e o noso día a día que nos parece tan importante non é máis que unha bafarada de fume que se estraga e desaparece no ar libre (unha bafarada e non unha masificación). E intentas facer resumo do teu ultimo periodo para contarllo a unha amiga e descobres que todo o que che preocupou pódese resumir nunha frase.

E sen embargo todo vai outra vez, e mentres que a xente fai propósitos de ano novo, eu recén chegada dunhas esgotadoras vacacións podo dicir que te?o a cabeza chea de paxaros que seguro que morrerán sen sair do ovo. E intento crear un mundo a medida que expirará en canto os meus zapatos novos (mercados para a volta o cole) te?an algunha rozadura na puntera.

E que vin, co?ecín e dalgún xeito vencín (e espero seguir facéndoo por moito tempo)

2006-09-05T15:37:00.000+02:00

A QUE CHEIRA O TEMPO PERDIDO?

Ás veces alguén se decata de que perdeu o precioso tempo que ti?a nun maremagnum de entresixos que parecían non servir para nada. E se sinte mal. Coma min esta ma?á entre aquel prego de papel en branco.

Sen embargo si que me decatei de que realmente todos os que se queixan de non ter ese prezado tempo, son os que máis vilmente e o perden (ou o perdemos). Que é verdade que non voltarei a ter ese tempo perdido pero.... tampouco vivirei o vivido nese tempo nin cheirarei o mesmo aire nin... VOLTAREI A BA?ARME NO MESMO RÍO

2006-08-24T09:17:00.000+02:00

NOUTRO MUNDO, NOUTRA UBICACIÓN

Estamos na outra esfera do mundo, onde parece que o tempo non pasa e a xente non vai tan a presa. Metidi?a na mi?a cama, fai apenas unha media hora que me soou o espertador e comecei a mi?a espartana xornada, cun pequeno que outro placer posto que hoxe é aquí o día do patrón...

Para min non deixa de ser especial, poder respostar forzas neste pequeno terrunho de terra, ao carón deste mar que cada día está máis cheo de chinchos e desfrutar das mi?as vacacións como non o facía desde nena. Solo que agora con temas que estudiar, e coa posibilidade de escapar a unha pequena cidade capital onde podo descansar de tanta paz...

A pequena crepe díxome o outro día que para ela era case impensable chegar á capitali?a en autobús e non ficar nela... e eu digo que por moito que me gusten as cidades provincianas si que atopei unha maxia nela diferente... tan diferente....

Mentres tanto disfruto e descanso alonxada da civilización, tan alonxada que te?o que madrugar para ocupar esta pequena li?a telefónica coas mi?as divagacións...

2006-08-14T14:48:00.000+02:00

PECHADO POR VACANCES,

Pois iso que hoxe por fin, comezo o periodo alonxada do traballo remunerado (que non de folganza!)

2006-08-08T12:41:00.000+02:00

nostalgia de un futuro azul en el que anclar

Da felicidade á tristura a máis das veces non hai máis que un delgado fío que se cruza e descruza sen apenas se decatar.
E aquí estamos cheirando como se queiman centos e centos de árbores, o noso escueto legado ao futuro, que dende esta fin de semana é todavía máis pequeno. E cada vez que no mesmo este legado se murcha cada vez máis... pasando a ser unha mera testemu?a dun momento en que o ser humán optou por ser o xefe deste planeta.
E unha vez máis non se puso no lugar do outro, só que esta vez a diferenza é que recibiu a mesma contestación.

E así esvarou un dos principios que se manti?an incólumes.

2006-08-04T10:16:00.000+02:00

UNHA ROSA, BLANCA BRISAC

Hoxe lin na prensa que Martínez-Lázaro, co?ecido director por Al otro lado de la cama íase a atrever con un tema histórico como é a historia destas trece mozas (catorce pero unha afortunada errata convertiu a Antonia en Antonio Torres), pero so contando con cinco delas porque como afirmou onte o propio autor:

Sólo cinco aparecen en la película y son "una mezcla de todas ellas", según el director, "excepto en el caso de la católica y votante de derechas Blanca Brisac"

Cada un é quen de ver a historia como lle pete pero precisamente esta interpretación tan sui generis de Blanca Brisac é o que me chamou a atención ao ler xornal tras xornal unha afirmación similar e a caracterización de PilarLópez de Ayala como ésta.
Blanca Brisat era moi relixiosa e dunha familia de dereitas (o feito que a túa familia sexa de dereitas non te convirte en votante das dereitas). A súa implicación no grupo das trece rosas foi a raíz dunha amizade que unía ao seu marido cun militante de esquerdas que foi delatado pola nai e irmá da súa moza. Blanca morreu unha media hora despois de que o fixera o seu marido (e coa ilusión de voltalo a abrazar antes do pasamento)

Blanca, era baixi?a, regordeta e ti?a a cara redondi?a. A súa imaxe, de muller gordechi?a e de fazulas enchidas e coloradas dista moito da de Ayala, por iso creo que a imaxe que te?o dela (aínda deteriorada polo cárcere) non é o da cara alongada desta actriz (Blanca é a segunda pola esquerda)

2006-08-03T17:41:00.000+02:00

MAZÁ RECHEA DE ARROZ CON LEITE

Mmmmm, que rico.... todavía sigo a pensar no postre de hoxe....

Pavo non entende a finalidade do postre pero eu, como boa lambona, necesito un ou café para dar por finalizada unha comida... ?am ?am!

O de hoxe foi un sabor novo de sabores vellos e deliciosos. Que rico, que rico, pero que rico estaba... apenas me comecei a arrepentir do concepto que pedira cando o vin chegar, rodeado dun magma de caramelo que non o facía tan apetecible. Espero que non se manche demasiado deste caramelo, pensei, e non o fixo (polo menos non o fixo en demasía) e eu puiden desfrutar dunha mazá semiasada cun arroz con leite compacto....

Slurp!

E o acabei a lametazos!

2006-08-03T14:17:00.000+02:00

ERES PEQUENO; SUXO E DEFORME, PERO EU TE QUERO IGUAL

Por primeira vez na mi?a vida te?o un espazo compreto para min soa. Te?o o meu ba?o, a mi?a coci?a e a habitación (ou debería dicir coci?a-habitación) e un montón de ilusións. A contrapartida negativa é que despois de tres días de Cincenta estou a emparanoiarme coa limpeza ata límites insanos. Espero que só sexa ao principio... polo ben de todos ( e meu tamén)

A cousa é que xa lle collín tanto cari?o que quero que sexa o mellor, o máis bonito, o máis cómodo, e non fago máis que pensar en miniagasallos de miniyo. Que si isto, que si aquelo... non é que a mona vestida de seda cambie algo na morfoloxía, pero polo menos está máis mona e máis aseadi?a...

2006-08-01T14:56:00.000+02:00

INSTALÁNDOME NO KEL

Dende onte estou a instalarme no kel. A verdade é que contaba quedar a durmir hoxe alí pero a complexidade da mi?a nova vivenda impediumo... É verdade que eu ti?a cousas a esgalla (e que se as te?o que mover eu soa morro de verdade) pero a coci?a era digna de cazar moscas como as cintas amarelas do pejachosa que estaba.
A ver se desta é verdade e ma?á podo falar realmente de casa e non de kel como os koru?os

2006-07-28T17:55:00.000+02:00

MARQUE SONITONO_CANCIÓNDASTORMENTAS

Hoxe o meu peculiar sonitono se fixo famoso. El, que é tan discreto no medio da multitude, non fixo máis que dar o cante no medio dunha morea de xente que en principio non prestou atención a quel son familiar e de segundo me miraron mentres tentaba amainala chuva.

Esa canción, que buscada no pasado, se presentou como casualidade unha tarde cunha chuva e unha ocarina, foi hoxe o obxecto de desexo dalgún que outro personaxe, mentres eu enrubecida. Deseguro que nese terru?o do sureste, ese pequeno gremmio lembrará este son cando falen de sonitonos orixinais.

E non é por tirarme da moto, pero o de orixinal e diferente non mo pode negar niguén!

2006-07-28T17:50:00.000+02:00

FOTOXORNALISTA POR UN SEGUNDO

Co que me gustan os bos fotoxornalistas, a xente que é capaz de retratar un momento, unha historia, un conflicto nun cacho de papel arxentado (bueno alomenos antes) e nunha mirada, unhas mans, un paisaxe, unha persoa... E hoxe me comunican que o outro día, sen querelo, fun fotoxornalista... unha mercedaria que cunha cámara ao lombo traballou para 3 e nada máis e menos que 3 xornais....

Lástima que a vacuidade do momento radique en que non me decatei!

2006-07-28T17:40:00.000+02:00

+ESCÉPTICISMO E -TOLERANCIA

Parrafraseando a un se?or profesor da facultade, podería dicir que eu cos anos tamén son máis excéptica pero menos tolerante (el mentía argumentando o contrario).
É certo tamén que o meu vagaxe me axuda a que non se note tanto e a intentar ser, a lo menos cordial, coa xente que me rodea. Pero o que si non paso é que xente a que só considero xente polo trato diario que tiven-te?o-terei se faga de rogar con certa indolencia.
Non nen non, por esas non che paso... sorra si, pero orgullosa!

2006-07-27T12:17:00.000+02:00

OUTRA VEZ O PUTO COELLO BRANCO

Non lin Alicia ao outro lado do espello, pero me podo chegar a imaxinar unha segunda parte moi sui generis. Esta segunda parte sucede despois de co?ecer todas as marabillas que o País das Marabillas lle puido ofrecer. Moito despois daquela tarde na que Alicia decidiu perseguir ao Coello Branco do reloxo de peto. Tamén despois de lograr escapar a Raí?a de Corazóns e a súa cohorte de naipes. Precisamente cando Alicia xa voltara a súa vida normal. Unha vida normal moi insulsa e incluso apagada, pero ao fin e ao cabo normal.

E ahí chega a segunda parte. Un día calquera Alicia volve a ver o seu amigo, o Coello Branco que gritaba outra vez, ?que hai presa!, ?que hai presa!. E outra vez a curiosidade volveuna a mover, e fixo que perseguira o Coello. Pero esta vez coa mente máis aberta, sabería que volvía a meterse nun mundo de continuas sorpresas (non sempre boas) e maldiría mentres sentaba á mesa co Sombreireiro non tomar a decisión de ver pasar o Coello e pensar que so?aba...

2006-07-26T14:59:00.000+02:00

2006-07-20T16:03:00.000+02:00

CLARO QUE SI, MAIS NAO

Cousas que pasan... din que as mulleres ás veces dicimos non cando queremos dicir si. Non comparto esta opinión pero tamén admito que en moitos casos dito siloxismo se cumpre (como tamén nos homes). E unha vez recordo a campa?a de Nobel dicindo: a veces cando quero rir, choro....

Pero tamén é certo que hai tocanarices, hai quen arrisca sen realmente querer arriscar nada. E proba daquí, e proba dalí, sen sacar da boca o chicle que fai tempo que mastiga (porque aínda que desaborido non quere tiralo).

Eu tomei unha decisión, e pode ser que a día un esté na rúa con máis de 20 caixas de cousas, pero é a mi?a decisión e arrisco.

2006-07-18T09:43:00.000+02:00

70 ANOS

Onte cumpríronse 70 anos da que debería presentarse como a primeira fecha de Guerra Civil, aquel fatídico 17 de xullo na base de Atalayón, en Melilla.
A verdade e que eu, como case todos, contaba o 18 como a fecha verdadeira ata que lin o libro de Carlota O´Neill: Una mujer en la Guerra de Espa?a, e por unha serie de razóns que non ve?en ao caso, conseguín contactar coa súa filla, coa que aínda me escribo. Ela non se cansa do seu intento de recuperar a memoria dos seus pais, e de lembrar aquel 17 no que heroicamente o seu pai defendeu ao Goberno Lexítimo, ao que prestara xuramento.

Hoxe é un día máis de lembranza, de recuperación da memoria histórica para ter coidado co futuro. E esta lembranza faise aterradora se temos en conta aquelas declaracións dos verdadeiros protagonistas de ambos bandos que aínda viven (porque a estas alturas non deberíamos pensar en culpables e inocentes). E lamentablemente tamén de lembranza polos que xa non están e aos que non souben escoitar como debera.

E unha lembranza máis que especial a esa mulleri?a, a quen me gustaría co?ecer, cuxas ideas a voltaron manca....

Rosario, dinamitera,

sobre tu mano bonita

celaba la dinamita

sus atributos de fiera.

2006-07-14T13:39:00.000+02:00

SENZA VERGONZA

Onte vin a unha parella de trinta?eros, ben vestidos e o rapaz cun móbil dos bos, que estaban a estafar aos pobri?os de boa fe (nos que me inclúo).
Estaba a esperar na estación cando a rapaza, con cara de case chorar achegóuseme e me pediu cartos porque non ti?a o bolso e non ti?an forma de voltar a casa. Faltábanlle preto de catro euros para o billete.
Eu onte estaba especialmente sensible co tema de non poder chegar a algunha parte por perder o bus e dinlle algo. Caín con ese par de caíns.
Por motivos que non ve?en ao caso estiven esperando nesta estación preto de dúas horas.
E vin como, pouco a pouco, unha morea de xente caeu na rede como chirlos. E estes seguían traca que traca (máis de catro euros seguro que acadaron). O certo é que case todos os que rascamos o bolsillo éramos xóvenes que, en certo modo debimos po?er no seu lugar.

Cando xuntaron suficiente, marcharon, agarradi?os da man cara un punto no horizonte onde quedaba un bar. Non subiron a ningún autobús (cónstame que pechou a estación e eles non entraron). E me sentín tan gilipollas como todos os colaboradores nese billete imaxinario, de teren estado alí.

2006-07-14T12:06:00.000+02:00

CANCODRILO

O que todos sabemos sobre eses seres chamados cancodrilos (primos irmaos dos caimáns) é que choran, choran por todo, e por nada á vez. Choran sen que as súas bágoas signifiquen nada especial, simplemente por limpar os ollos.

Recordo unha entrega de Zipi e Zape no que Jaimita empe?aba os seus malogrados aforros para mercar un bolso de cancodrilo e llo deran de prástico. Para comprobar a veracidade do choio achegáranse con el a un cancodrilo e este comezou a chorar, a chorar e a chorar. Sen dúbida reco?eceu a un parente seu, se?ora... e ela marchou toda convencida ata que outro vendedor máis fiable lle dixo que aquelo era máis falso que os LV de Ebay, e os Colchóns de Látex de Promosiglo, e que os cancodrilos choraban por sistema.

Eu ás veces tamén son un pouco cancodrilo.

2006-07-13T09:07:00.000+02:00

PROTOCOLO E ORDE DE PRECEDENCIAS

Onte pola tarde levei un desgusto bastante grande cando comprobei que todo o que podía esperar dun curso de protocolo e cerimonial eran catro transparencias chungas cun gusto do dese?o e do espazo case nulo.

Pero bueno, te?o croquis de como se deben sentar aos reis e, no suposto caso de que algunha vez na vida te?a un simple contacto visual con eles, saberei se están ben ou mal sentados (cousa que xa sabía Thanks of Ramsex)

Do mesmo xeito que o protocolo considera de mal gusto sentar ás mulleres na esquina dunha mesa (aínda que iso xa comeza a cambiar), eu tamén considero de mal gusto meter nun espazo reducido (estilo zulo) a dúas persoas de distinto xénero cando non son parella; estou en contra do que o protocolo chama o "descanso matrimonial"porque, se se fai unha alternancia muller e home diferente ás parellas na busca dese descanso, ?por que non se fai no caso de que sexa unha mesa chea de homes e unha parella?. ?Porque se tenta compartir ese espazo pequeno cunha alternancia e nin sequera se plantexa a posibilidade de situar xuntos a dous pares?

Pero do mesmo xeito, considero de mal gusto manter unhas normas ou obrigas cando poidan molestar a estes convidados.

O marabilloso mundo do protocolo VOL.I

2006-07-13T08:21:00.000+02:00

PRODUSME LANCOLÍA

Ás veces cada unha das situacións novas que vives, parece completamente co?ecida. E as tristuras que embargan a túa existencia, e que parece que non te?en motivo, están provocadas por tantos que nin sequera se é capaz de discernir.

Sentimentos que che producen ledicias repentinas e felicidade, terminan sendo os mesmos (que xunto outro mare magnum de razóns) fanche encoller o corazón e desexar ferventemente non ter saboreado ese humor.

E é que canto máis subas, máis forte será a caída. E despois de ter tocado o ceo coas mans e de ter saboreado tanta dozura salgada, e de ter practicamente todo o que desexaría... outra vez te?o pánico a que se empa?e o cristali?o da mi?a existencia moito máis do que está, e que a única ledicia (ou unha das únicas) que disfruto neste momento tórnase gris.
Pero o peor é, e de ahí o desconcerto de que a esta ledicia (a máis grande) faime temer e tremer, e outra vez me embargo de melancolía.

2006-07-10T16:17:00.000+02:00

MEDO Á GORGONA

Pois iso, que despois de todo o que levo andada, tanto soa como acompa?ada... podo dicir outra vez que te?o medo á gorgona. Si se?or, a esa se?ora de cabelos de serpe que deixa quedo a todo aquel que ouse mirala aos ollos. E sen embargo creo que esta, precisamente, é a única forma de que remate o seu encantamento. Mirala directamente aos ollos sen medo, sen ningún medo...
Pero eu a temo, e temo que volte a deixarme totalmente queda como cando fun a ver a súa colega, na chocolatería.

2006-07-05T10:35:00.000+02:00

O CHICO DO CORO

Non o pensedes, non é ningunha película, pero si poderíamos falar de diversas películas mentais con diferentes personaxes masculinos que nin sequera se decatan de que son os protas.

A rapaza da película sempre é a mesma, e a forma de cruzarse, entrecruzarse, e hilvanarse é ab libitum. A guionista destas películas tamén sempre é a mesma: esa pequena mirinda que, ás veces acompa?ada por tocaias con igual mente asasisna e os mesmos desexos, escribe unha novela ao estilo (que non ao Fiat Stilo laranxa) de Corín Tellado.

Sen dubidar da boa fe, non deixa de ser un pouco esperpéntico. E non podo deixar de pensar naquel pobre rapaz do coro ao que tanta manía lle tomei por pura insistencia da súa existencia.

2006-07-04T13:02:00.000+02:00

MEDO

A tristura gris do día, envolveume aínda cando todavía non sabía o color do amencer. Estaba recén duchada, arrecendendo a un deses xabróns que levantan os ánimos, e sen abrir a ventá pola mi?a inusitada situación de nudista, silbou algo encarnado na meseta de noite.
E sentín tenrura á vez que me achegaba para aterrorizarme polo que posiblemente me esperaba. Unha voz dubidosa e entrecortada non acababa de contarme o que sucedía mentres o meu corazóns se enrugaba e encollía tanto que pensei non volvelo a ver.

2006-07-03T17:54:00.000+02:00

CONSELLOS

Ás veces un neno deixa de selo, ou pinta por primeira vez de adulto cando che da un consello. E da igual que mentres cho dé a súa voz siga a ter gorgoritos ou que todavía presente unha cara imberbe. Simplemente é preciso que o consello sexa bo ou, de non ser o caso, que sexa o suficientemente obxectivo.
E non seguirei o consello porque non ten sentido levalo a cabo, pero será como un tesouro metidi?o nunha caixa prateada cun ganapán e un conto.

2006-07-03T08:31:00.000+02:00

O CARNÉ DE PUNTOS

A fin de semana foi realmente productiva para os ladróns de puntos. Din que no noso pequeno terru?o case acadan un milleiro, e non o dubido. Eu, a verdade e que temo a eses ladróns tanto, que como se fose un tesouro levo tempo co carné agochado na profunda e erma espesura da terra.

A min, máis que os ladróns de puntos gústanme os magos que os reproducen cun toque de vari?a máxica. Deberían parar de cando en vez a un conductor cívico e dicirlle, gustoume esa manobra que logrou non estampar a ilusión dun neno con forma de pelota, e darlle unha manchea de puntos, como se fora un pucho de cereixas.

Do mesmo xeito, o outro día eu regalei unha manchea de puntos a quen os ganara. A verdade é que despois da grata sorpesa e o non-egoísmo conseguiu que esquecera todos os puntos perdidos e que recuperara gran parte deles, quedando un saldo cuase positivo.
Sen dúbida eu tamén son da opinión e que estamos a vivir o que non se viviu, e a verdade gústame ver como reflúen os puntos outra vez mentres os ladróns de puntos estultan o meu carné para sacarmos de vez.

2006-06-30T08:44:00.000+02:00

PEQUENOS DETALLES

aut quam sidera multa, cum tacet nox,
furtiuos hominum uident amores:

Con litros de cafeína correndo polas mi?as veas, arroupada por unha noite clara e casi ás agochadas, corrín como un mosquito cara a luz e desliceime durante un bo rato sobre as li?as amarelas e, incluso superado o medo, sobre a zona non pintada.
Ao final non puiden escapar do atractivo da media lúa que se debuxaba no a?il e senteime un pouquechi?o. Non sei canto tempo foi, pero a verdade e que fiquei realmente hipnotizada (como coa gorgona) durante horas (ou iso pareceron).

E por fin me decatei de que o que máis me molestara de todo, e que non cumprira a promesa dunha bóveda celeste, o suspiro dunha posta de sol, que non escoitara o susurro do aire na cara, de non notar a area pintada de noite nos pés, daquelas ondas que se perden na escuridade, dunha lúa chea (e incluso partida) nun paraxe alto, un castelo de contos ou simplemente unha conversación alongada ao carón dun río, ou dunha taza de café medio chea.

Das cousas que realmente importaban.
.....................................

E por fin me levantei, saquei os patíns dos pés e fun marcando o paso polos adoquíns.

2006-06-29T16:39:00.000+02:00

CASUALIDADES

Como por arte de maxia, acabo de abrir o meu correo e atopeime co misto que fai días iluminou o celemín.

2006-06-29T11:38:00.000+02:00

TO BE OR NOT TO BE

Para min, a mellor das comedias sobre o nazismo. Onte falei dunha dos gags da peli e hoxe non dou atopado a imaxe que lle corresponde (pero seguirei intentándoo), pero calquera dos diálogos ten bastante miolo como para botarse unhas risas (cómo sería en versión orixinal)

-"Me sentía tan mal después del ensayo, le dije a Doobosh que pusiera primero tu nombre en el cartel"
-"?Lo hiciste, cari?o? Es tan amable por tu parte, realmente no importaba."
-"Eso dijo Doobosh, así que lo dejamos como estaba".

2006-06-29T09:38:00.000+02:00

NON É BO

Ás veces é máis doado dar consellos que seguilos, e incluso que cumprir o que predicas. A distancia con que se miran algúns dos feitos axuda a ter unha visión menos polarizada do facto en si, e sempre é boa unha segunda,unha terceira opinión ou centos delas para valorar.

Non me gustou. Suponho que o vexo demasiado desde fora, e que non podo valorar certas actitudes (ou aptitudes) pero non me gustou.

A relación recordábame tanto a moitas tantas outras que non merecen tal nome... e o valor do elemento máis achegado é sen dúbida infinitamente superior ao do elemento arrexuntado... e que cada un ten que ver o seu pero, se non é bo para min non é bo para ninguén.

2006-06-29T08:21:00.000+02:00

DE AMICITIA

Onte pola tarde participei nunha conversa con bastante de filosofía e moito de lingüística e etimoloxía (que me corrixa o aldanao de equivocarme) sobre a verdades da vida, a existencia e a libertade (grave erro do título anterior xa subsanado).

E, do mesmo xeito que onte facía apoloxía da libertade, hoxe non me quero quedar curta parafraseando a Cicerone co seu tratado sobre a amizade (unha vez máis).

Despois de ter uns certos recordos que fluiron na minha mente con bastante nitidez chamei ao Cacho que tenho por ahí na marinha lughesa para botar, como sempre unhas risas. A pesares de todo podemos seguir facéndonos rir a cachón somentes con catro paridas que nunca quedan desfasadas. E así como tantas veces nos últimos meses fun eu quen riu, onte fixen rir (e rimos).

E paseei por esta cidadela cunha Crepe moi ben ataviada, cunha conversa que derivaba de moito tempo de co?ecidos e un achegamento xeográfico importante (aínda que a Crepe era internacional e eu non pasei de ser rara avis d´aldea). Pero quen poderá volver a recordar aquelas frases que traduxen sen moita fortuna (ton basileus) e imitar a PP sen xa reconres pero co mesmo rinosson (que non rinoseronte) de pataca esburacada dicindo a súa frase mítica (e non me refiro a antonomasia).

Onte como sempre me sentín a bastarda do grupo de letristas no que me movia e que de movere un pouco máis posiblemente me fixera mellorar a pronuncia a lo menos no portugués. Pero ao mesmo tempo me sentín aunida e movida (movere) pola impertinente parafraseada daquel Héliax que é capaz de romanizar a minha aialma.

E me sinto como Ático-amigo-loado (ou mesmo como compadre de Scévola)descubrindo que Ghana ten unha selección chea de ghanosos

"Chicoooooooss as linguas románicas saen do Latín"

2006-06-28T16:40:00.000+02:00

DE LIBERTATE

Cada un de nós é libre (nunca mellor dito) de ter a súa propia concepción da libertade ou de adherirse a algunha teoría das vixentes. Non falarei de ningunha dela en concreto, porque eu non son filo-sofa, pero si da mi?a concepción da liberdade.

A liberdade é sen dúbida algunha un estado da alma, e para elo non é preciso estar realmente ceibe (me refiro físicamente ceibe). Simplemente (ou non de xeito tan simples)é preciso ter unha sensación, precisamente ESA sensación. E se pode conseguir de multiples formas

Ultimamente me sentín libre por diversas circunstancias e diversas situacións, algunhas delas moi pequenas, casi insignificantes, pero con algo capaz de crearme ese sentimento.

Liberdade sería por exemplo non arrepentirme de nada, pero tamén deixar marchar un segredo como o que se me escapou o outro día entre as pedras candentes desta cidadela (e que onte reproducín para quen me importaba).
Libertade é conseguir escapar a un canto de serea (destruíndo o mito) ou falar dos teus sentimentos tantas veces oprimidos.
Libertade é ver o futuro de frente e sen medo a cruzar a vista, ou por fin decatarse de que o motor da propia existencia é realmente noble.
Libertade é saber que te podes equivocar pero seguir ese cami?o.

Pero sobre todo libertade é chegar a casa, quitar o reloxo e pensar que ata as 7 da ma?á do día seguinte eres completamente libre.

2006-06-28T10:32:00.000+02:00

WICKED GAME

Falando de xogos e de xogadas, hai algúns que non o son tanto aínda que parezan.

Ás veces as cousas cambian tan de súpeto que o que nun principio parecía un xogo de intencións se converte nunha realidade máis que crúa.
Ás veces os desexos non son tales e se formulan en voz alta. Outras veces os desexos reales se calan. E outras, os desexos son tan cambiantes que se podería falar de capricho.

Moitas veces escoitamos cantos de sereas e non nos decatamos que o que temos en fronte nada ten que ver coa fermosa muller que se peitea cunha comba de cuncha, se non con aquelas arpías que castigaban a Fineo.

Os xogos ás veces son perigosos, sobre todo se non son xogos e se (por un casual) o xogo é parecer adultos.

2006-06-27T15:53:00.000+02:00

XOGANDO

Ás veces os xogos que comezan como un pasatempo consiguen convertirsen nun verdadeiro PASATEMPO.
Xogando con títulos de cancións atopei un pequeno burato onde o tempo se parou completamente e a mente comezou a pensar en tantas veces que escoitando esta canción sentín o que a súa letra dicía.

E agora non son capaz de deixar de pensar nela, a pesar de que xa non me importe quen ga?ou este xogo e que a letras me traia percepcións bastante diferentes (ou demasiado parecidas)

2006-06-27T13:11:00.000+02:00

INSOMNIO

Levo varios días que son incapaz de durmir ben. A horas demasiado tempraneiras péchanseme os ollos dun xeito case impúdico e cando me consigo deitar, manté?oos abertos durante horas e horas, mentres a mi?a mente vaga e a mi?a mandíbula renxe.

Na escuridade do meu cuarto (que non sempre da noite) os meus ollos poden reflectir no teito unha e outra vez diferentes filminas xa vividas (ou pertencentes á i-rrealidade)pero fragmentada, coma os pedazos de celuloide no chan de Cinema Paradiso, a espera de inflamarse con un pouco e lume e perderse para sempre (ou facerse aínda máis pequenos e máis borrosos)

2006-06-23T09:24:00.000+02:00

HERDANZAS

Agora, co cuarto de século cumplido, podo dicir que a mi?a personalidade está formada por pequenas pinceladas de moita xente que pasou pola mi?a vida. Algunhas destes trazados te?en algo de elaboración pola mi?a parte, e outros son tal cual os adquirín
Tamén é certo que en parte hai algúns riscos hereditarios no meu carácter. Eu non o podo asegurar totalmente pero din que te?o os xestos dalguén a quen nunca co?ecín (polo que o meu ADN debe ter unha pequena anotación destas manías que eu reproduzo anos despois)

Unha das mi?as "herdanzas" son os meus gustos musicais... marca moito ter familiares xóvenes cando un está aprendendo a escoitar. Pero agora, cando xa ti?a o meu gusto musical bastante formado, todavía adquiro outras músicas de persoas que me rodean (un gran re-descubrimento de Jarre).

E de súpeto me descubro a min mesma motivándome un venres a primeira hora da ma?á con un peculiar grandes éxitos.

2006-06-22T09:19:00.000+02:00

QUEN NON FOI ALGUNHA VEZ UN IOGUR DE FRESA

Citando a minha canción preferida de a polo ghit, comezo este post, cando todavía cos ollos soninholentos do sono acumulado, e a cabeza chea de sonhos me pesan demasiado para ter ganas de ponherse a traballar.

A noite de onte foi rara, demasiado rara. Con un cambio radical de plan enriba do plan. O (segundo) concerto estivo moi ben, ao fin e ao cabo aquela reencarnación de Igy Pop enriba do escenario facendo co?as con un sabor agridulce de ton político, non deixou de ser simpática.

Lástima de luz (e en petit comité de tacóns)

2006-06-21T16:36:00.000+02:00

PARECIDOS RAZONABLES

O dos parecidos razonables é un mundo aparte segundo quen mire. En moitas ocasións podemos atopar parecidos con xente, e cando o comentamos con alguén sentirmos raros ou cunha visión diferente.

O outro día collín nas mi?as mans un libro dun dos meus pintores favoritos, Klimt, e na súa portada de Dánae puiden ver a Paz Vega. Ninguén máis atopou ese parecido, nin eu sequera outras veces que ollei esta obra. Sen embargo, agora cada vez que o vexo non podo deixar de ver a Paz Vega.

Un compa?eiro me dixo que o dos parecidos é porque cada un nos fixamos de primeiro nuns determinados rasgos faciais que destacamos do do resto. Supo?o que Dánae ten de Paz a súa boca e o seu nariz. Por iso pode ser que non sexa capaz de reco?ecer a Cage no rapaz sorrinte de abaixo, e cecáis o caratriangular ten máis de Robert De Niro do que parece...

O simpático é que todos os días podo ver nos ollos e nas formas de alguén, aquela amiga que co?ecín no instituto. E todavía é máis simpático cando o intento razoar: non sei que é pero o certo e que é.

2006-06-21T11:20:00.000+02:00

I HAVE A DREAM

Hoxe tiven un sonho. Un sonho marabilloso. Había PERSOAS e felicidade. Nese sonho acontecía o que eu fai un tempo que desexo, e como se fora a realidade, neste sonho tamén houbo un momento de pesar polos que xa non están.

Nesta pequena irrealidade sentinme unida máis que nunca a alguén, aínda que non pasou nada tan importante que nos vencellara. Sen embargo estaba ahí e notaba como os nosos pasos polas baldosas amarelas se acompasaban.

Hoxe tiven un sonho, e era tan real que despertei pensando que todo iso pasara.

I have a dream that one day this nation will rise up and live out the true meaning of its creed: "We hold these truths to be self-evident: that all men are created equal."

2006-06-20T14:49:00.000+02:00

CENTOS E MILES DE TALLAS NUNHA

Onte tiven un día de eses que tes un desexo e que ao final, cando o cumples, non ten nada que ver coa imaxe que ti?as dese desexo.
Fun ata o centro en busca dalgo concreto, algo que faría subir algo máis que a mi?a autoestima, pero despois de probar e probar... só conseguín contentarme con el.

E é verdade que o efecto do meu capricho de onte non o poderei sentir de verdade ata dentro dunhas semanas... pero polo pronto sei que non será o que me faga sentir chispeante

2006-06-19T16:33:00.000+02:00

CANTOS DE SEREAS

A mitoloxía fala dos cantos de sereas como dalgo infinitamente máis poderoso que calquera home e que fan, precisamente que os homes se acheguen irremediablemente cara o seu fin.
Á mitoloxía clásica fala de dous heroes ou superhomes que conseguiron escapar deses cantos, e non porque realmente escaparan, senon porque pensaron con antelación aqueles mecanismos de defensa que poderían usar na contra de ese supremo desexo ao oir esas voces traizoeiras.
De feito Jasón fixo cruzar polo Mediterráneo aos argonautas logrando escapar gracias aos cantos de Orfeo. Pero a idea de Odiseo foi moito máis elaborada que escoitar esa fermosa lira órfica.

Odiseo sabe que antes que nada é un home, polo tanto faise atar ao mástil do barco, reco?ecendo a súa fraxilidade fronte estas criaturas. Se ben é certo que deusa Circe lle advertira sobre aquelas criaturas que encantan a cantos homes van a encontralas e que aquel que sucumbira baixo este canto perdería a súa individualidade e se fusionaría coa natureza.

Odiseo reco?eceo superpoder do canto das sereas e non as desafía. Unta pan de cera nas orellas dos seus compa?eiros e consegue que o aten ao mástil do barco. El está atraído polas sereas máis que ningún, pero dispuxo todo para que aínda caído non puidera caer no poder delas.

Eu pensei de sucumbir ao canto dunha serea, pero finalmente puidenme salvar gracias cecais ao tapón de cera da mi?a orella (aínda que esta cantaba polo lado esquerdo e non polo dereito. Lamentablemente non ti?a disposta a mi?a tripulación como Jasón ou Odiseo e terminaron despe?ándose contra as rochas...
Non sei que sería das sereas, ou desta serea tras conseguir deixar a alguén fuxir, a historia non me conta o final do drama, pero non me parece difícil adivi?ar que foi a unha especie de Limbo dos Ruíns nos que se atopan todos aqueles persoaxes mitolóxicos chinchados ou enganados polos herois (máis aqueles adversarios que foron vencidos un a un por Songoku)

2006-06-19T10:18:00.000+02:00

THAT´S IS ALL FOLKS

Pois iso, esto estó esto estó esto estó amigos! (me estou acordando agora de certa ma?á na que despertei cunha imitación soninholenta dun profesor ;-)

Hoxe parece outra vez que vai chover. O meu oído xa non chía tanto aínda que non deixa de recordar quen é e onde está. E os recordos dun pasado demasiado achegado están tan mesturados que non sei que é o que me vou a atopar cando abra a seguinte porta.

Sen dúbida que o tempo o dirá, aínda que este mesmo tempo é o que tamén ensina a perspectiva de outras portas que antes non nos decatáramos de que existían... Ou si pero doutra forma.

Esta manhá gris e plomiza me deu unha sorpresa matutina bastante grata (desde o punto de vista de alguén que quere disfrutar cada segundo desta vida que por moito que dure sempre se queda corta). E esta tarde achegareime até o centro a disfrutar deste novo estado de ánimo que te?o (coidado Amancio que vou!)e a botarlle un ollo a prensa nacional 8-D

2006-06-15T10:47:00.000+02:00

TARAREANDO UNHA CANCIÓN

Pierdo mis defensas
en los recodos de la angustia.
Busco una mirada,
cada momento, en todas partes.
Mi vida no es de nadie,
ni yo le pido a nadie nunca
que haga algo que yo mismo
tampoco haría sin dudarlo.
Y solo sé que no puedo estar;
si tú te vas, mi casa voy a quemar.
Y ella está tan sola
que huye el centro de la calle.
Su puerta y su mirada
cerradas a canto y a cal.
Y sola, sé que no puede estar;
y ahora sé que se perderá.
Y al final, sólo envidia y ambición;
y ya sé que sin buscar no encontraré.

Paso al loco de la calle.
Paso al ansia de vivir.

Mi cuarto es tan peque?o
que nunca encuentro sus esquinas.
Desde que tu te has ido,
se ríe de mí la soledad;
te espero en los caminos
y te confundo a todas horas.
mientras estoy perdido
los ni?os me han dicho que lloras.
Y solo sé que no puedo estar;
si tú te vas, mi casa voy a quemar.
Y al final, sólo envidia y ambición;
y ya sé que aunque busque nunca encontraré.

Paso al loco de la calle.
Paso al ansia de vivir.

Non sei por qué hoxe me descubrín tarareando esta canción.
Supo?o que ás veces a mi?a mente xenera músicas da nada.
Ou supo?o que a tarde de onte foi marabillosa.

2006-06-14T09:53:00.000+02:00

?OI!?MENUDA TROPA!

Ás veces acabamos soprendidos de por qué os nenos son como son. De por que non te?en valores morais e que soamente pensan en eles, sen importarlle para nada o resto. Eu cheguei a conclusión durante o CAP de que pouco aprendíamos apra enfrontarnos coa realidade dos adolescentes, pero creo que en maxisterio tamén pouco aprenden para formar a esas personi?as que, cunha inmensa mochila pendurada, van día a día a un centro de ?formación?

O outro día a casualidade fixo que me atopara con un especimen chungo e desagrable desa parte da raza de ensinantes que non ten de iso máis que o título. Rudo nas súas maneiras e nos seus modales despediume en todo momento de malas formas, incluso cando lle ofrecín un pequeno agasallo no noso encontro.
Hai que ver como este tipo de xente (que non persoas) supedita o seu interese persoal de notoriedade e importancia, á pequena ilusión dos cativos. E eu pensei que a percepción que ti?a dos meus profes de pequena era mala...

2006-06-13T09:19:00.000+02:00

OT-ITE

Buff. Menuda noite a de onte, e os meus augurios para hoxe non son moitos mellores...

En tre momentos onte perdín a percepción espazo-temporal, e me situei en tres épocas diferentes da mi?a vida, sentindo a mesma sensación e paladeando o mesmo sabor de boca.
Lembrei aquela ultima vez na que me entrara auga no oído e tivera o mesmo resultado que onte. Vestía un ba?ador azulón e rosa fucsia deses de atar ao pescozo. Ti?a unha rozadura nas pernas e ía descalza para casa, dando pequenos chimpos polas pedri?as que se me cravaban nos meus peci?os. O día estaba gris e rosa e agoiraba unha treboada das boas. Pola noite, mentres os tronos estouraban a cúpula celeste, pensei que quedara sen tímpanos. E nesas estou.

Unhas horas máis tarde lembrei aquela vez que non podía do estómago. Agora nun piso se?orial de Pontevedra decorado bastante ostentoso para seren piso de estudiantes. Vin fatal no autobús, e decidín que mellor era quedar na casa e facer unha sopi?a ou algo que me fixese sentir mellor. A media tarde, en medio dunha dorosa sesta, vin como a porta se abría e como unha bolsi?a de papel daba paso a uns ollos claros que anunciaban miles de mimos que dar.

Finalmente recordo unha ventana que daba ao patio. Unha cama pequena. Unha pantalla de teléfono que se acende unha e outra vez amosando na súa cara encendida un montón de palabras provocadoras que me incitan a seguir un xogo que me gusta. Respirei ese ar de habitación e non era o de Santiago, era o doutro mundo, outro lugar outra época e unha rapaza cun lustro menos facendo cábalas de posibilidades sobre catro li?as de letras.

E as tres era eu, e agora non son ningunha. E onte, era as tres, aínda que con finais diferentes.

2006-06-12T16:38:00.000+02:00

A IMPORTANCIA DE CHAMARSE ERNESTO

Supo?o que todos nalgún momento odiamos o noso nome, sobre todo os que, coma min tempos un nome propio composto. Co tempo lle collemos cari?o e incluso podemos debuxar matices coa forma deste nome.

A min me chaman diferente segundo quen fale comigo. Os meus amigos me chaman sempre polo diminutivo máis breve; sen embargo algúns o galeguizan coa terminación en i?a. Que non por iso deixa de gustarme.

A xente de fora me chama polo nome ou polos dous nomes e, nun intento de congratularse comigo hai quen me chama por un diminutivo composto que a estas alturas odio. ODIO.

A verdade é que eu me sinto máis identificada polo meu primeiro diminutivo. Me da caracter, personalidade, e normalmente so me chaman por el os achegados (aínda que ás veces o faga outra xente que non me gusta). O outro día co?ecín a alguén que me conquistou ao chamarme así. Cando escoitei esa nova voz que sen ser ensinada aprendera o meu real nome, sonoume como a auga das fervenzas e sorrín. Acabábame de conquistar!

Igual que me sucede a min, te?o compa?eiros e amigos que gustan máis dun diminutivo. Algúns me saen espontáneos porque os te?o vencellados a unha cara. Outros saen máis atropelados pero saen. E igual me pasa cando alguén chama a alguén polo seu nome de pía ou intenta facer un diminutivo erróneo, que crea unha barreira tan inquebrantable que escoito un eco lonxano que fala dalguén que non co?ezo.

Ernesto non é importante se non se sinte. Creo que todos respostamos mellor á importancia de chamarse Ernest. Tito. Nesto....

2006-06-12T16:29:00.000+02:00

UN VOLCÁN EN ERUPCIÓN

Estes días te?o a cabeza e o corpo tan raros,que parezco unha olla en ebullición que pode botar por fora en calquera momento. Ás veces penso unha cousa, outras outra diferente e finalmente non sei cal das dúas vai a ser a hipótese que dure máis tempo.

Posiblemente estes cambios de lúa sean os que propician esta manchea de sentimentos enfrontados que me fan dudar de prácticamente todo, incluso das cousas que en ningún momento dubidei...

Supo?o que o meu lado máis infantil me fai meterme na burbulli?a de colores e deixarme levar polo aire alto moi alto, como Alicia pola lebre con sombreiro e gafas (o bau con gafas para a petouti?a), aínda que sei que canta máis altura colla máis posibilidades te?o de que estoure a pequena burbulla.

A verdade é que me recordo moito ao anuncio de Cola Cao de Dani Pedrosa "Dicen que lloró como un ni?o, pero qué quereis, si es un ni?o"

2006-06-10T11:12:00.000+02:00

CASUALIDADES...?IGUAL OU DIFERENTES?

Onte cheguei pola tarde a este pequeno lugar do mundo onde parece que o tempo non pasa e te atopas arroupada. Onte combatin o calor e o hastío cun pequeno ba?o neste mar que me mirou, e me mira, crecer. E onte sumerxinme no pasado da man dunha vella habitación, un armario demasiado cheo e unha caixa azul de estreli?as brancas des-pechada cun esparadrapo.
....
E descubrín o argalleiro que pode ser o meu cami?o, e as casualidades que ten a vida ás veces... e que condenadamente irónicas poden ser as Parcas que fan nós que enguedellan a vida dun unha e outra vez nos mesmos fíos.
....

2006-06-09T09:18:00.000+02:00

CANDILEJAS

Percepcións persoais. Onte escoitei o que levaba case un mes querendo escoitar, e lonxe de volverme tola como un chascarrillo, respirei fondo e pensei. Si,pensei. e mira que era raro que pensara co sono que ti?a e baixo a luz azul grisácea daqueles ollos que me miraban. Respirei outra vez e dixen todo o que quería dicir, o que me arrepentiría de non dicir se me deixara levar. E iso que a situación non era para menos.

Onte, as veces que me espertei durante a noite pensei que todo era un so?o, ou mellor, que todo fora un so?o. E sen embargo a realidade está a facer mella na mi?a pituitaria todavía e na mi?a mente-non-desperta.

2006-06-08T10:02:00.000+02:00

CAMISA AZUL, EL YUGO Y LAS FLECHAS...

... vestía yo cuando aún dudabas tú
perseguido por izquierdas y derechas
caía yo cuando aún dudabas tú...

Supo?o que hai días que un se levanta con unha banda sonora na cabeza que non é para nada a súa. Esta foi a mi?a desta ma?á, e sinceiramente nada que ver coa falanxe (para nada nada nada) aínda que te?o que admitir que a mi?a pasada animadversion por este grupo, xa non é tanta.
E non é que agora estea facedo apoloxía do falanxismo, nin do franquismo (e iso que admito que as imaxes joseantonianas darían una visión máis GRANDE de Espa?a que as caricaturas franquistas). O que si quero é romper unha lanza a prol deste grupo que, sempre mimentizado coa ideoloxía franquista, foi perseguido polos franquistas de pro e foi utilizado para crear un imaxinario para un novo estado. Lendo textos da Sección Feminina descubrín que baixo esa pátina tremendamente machista se agochan certas ensinanzas máis propias doutro tipo de ideoloxía (pero como dixen con anterioridade agochado, agochado, desas cousas que non podes atopar á primeira).

Sen embargo, cando pensamos na Falanxe todos pensamos naquel esperpento de dictador que se facía retratar co xugo e as flechas á altura do peito ou do ombreiro naquel cadro, cual Santiago-Matamoros-Patrón-de-Espa?a, coa súa Garda Mora por detrás que tanto fixo sufrir a aqueles que por desgraza lles tocou vivir o alzamento en terras africanas (un momento de silencio por Virgilio Leret e os seus compa?eiros).

E sen embargo... o mellor que lle puido pasar a Franco é que José Antonio caera os primeiros días da guerra porque se non, non se aproveitaría como o fixo dunha ideoloxía innovadora que (como vén di a canción coa que comezo... perseguido por esquerdas e dereitas)buscaba outro destino.

Salud e República!

2006-06-07T14:07:00.000+02:00

PANDÉMICA E CELESTE

Un dos meus grandes descubrimentos de COU foi Jaime Gil de Biedma, como da facultade Modigliani. Recordo que a súa poesía real, do día a día, chegoume máis rápido e de fronte que a de outros máis co?ecidos e renombrados (aos que obviamente non nomearei...)

Despois dun tempo de separación, o outro día por cousas da vida voltei a buscar os dous poemas que máis me gustaran, ou a lo menos, que máis me chegaran a impresionar. E mentres que un despertou en min case as mesmas sensacións, outro deixoume un matiz diferente ao que ti?a mentalizado (debería imaxinalo por Catulo) Tanto foi así que me asesorei coa Fillo assassina e me confirmou o que eu sabía, e a quen lle adico esta marabilla.

Lede esta magníficam opera

quam magnus numerus Libyssae arenae
...
aut quam sidera multa, cum tacet nox,
furtiuos hominum uident amores.
Catulo, VII

Imagínate ahora que tú y yo
muy tarde ya en la noche
hablemos hombre a hombre, finalmente.
Imagínatelo,
en una de esas noches memorables
de rara comunión, con la botella
medio vacía, los ceniceros sucios,
y después de agotado el tema de la vida.
Que te voy a ense?ar un corazón,
un corazón infiel,
desnudo de cintura para abajo,
hipócrita lector -mon semblable,-mon fr?re!

Porque no es la impaciencia del buscador de orgasmo
quien me tira del cuerpo a otros cuerpos
a ser posiblemente jóvenes:
yo persigo también el dulce amor,
el tierno amor para dormir al lado
y que alegre mi cama al despertarse,
cercano como un pájaro.
?Si yo no puedo desnudarme nunca,
si jamás he podido entrar en unos brazos
sin sentir -aunque sea nada más que un momento-
igual deslumbramiento que a los veinte a?os !

Para saber de amor, para aprenderle,
haber estado solo es necesario.
Y es necesario en cuatrocientas noches
-con cuatrocientos cuerpos diferentes-
haber hecho el amor. Que sus misterios,
como dijo el poeta, son del alma,
pero un cuerpo es el libro en que se leen.

Y por eso me alegro de haberme revolcado
sobre la arena gruesa, los dos medio vestidos,
mientras buscaba ese tendón del hombro.
Me conmueve el recuerdo de tantas ocasiones...
Aquella carretera de monta?a
y los bien empleados abrazos furtivos
y el instante indefenso, de pie, tras el frenazo,
pegados a la tapia, cegados por las luces.
O aquel atardecer cerca del río
desnudos y riéndonos, de yedra coronados.
O aquel portal en Roma -en vía del Balbuino.
Y recuerdos de caras y ciudades
apenas conocidas, de cuerpos entrevistos,
de escaleras sin luz, de camarotes,
de bares, de pasajes desiertos, de prostíbulos,
y de infinitas casetas de ba?os,
de fosos de un castillo.
Recuerdos de vosotras, sobre todo,
oh noches en hoteles de una noche,
definitivas noches en pensiones sórdidas,
en cuartos recién fríos,
noches que devolvéis a vuestros huéspedes
un olvidado sabor a sí mismos!
La historia en cuerpo y alma, como una imagen rota,
de la langueur go?tée ? ce mal d'?tre deux.
Sin despreciar
-alegres como fiesta entre semana-
las experiencias de promiscuidad.

Aunque sepa que nada me valdrían
trabajos de amor disperso
si no existiese el verdadero amor.
Mi amor,
íntegra imagen de mi vida,
sol de las noches mismas que le robo.

Su juventud, la mía,
-música de mi fondo-
sonríe aún en la imprecisa gracia
de cada cuerpo joven,
en cada encuentro anónimo,
iluminándolo. Dándole un alma.
Y no hay muslos hermosos
que no me hagan pensar en sus hermosos muslos
cuando nos conocimos, antes de ir a la cama.

Ni pasión de una noche de dormida
que pueda compararla
con la pasión que da el conocimiento,
los a?os de experiencia
de nuestro amor.
Porque en amor también
es importante el tiempo,
y dulce, de algún modo,
verificar con mano melancólica
su perceptible paso por un cuerpo
-mientras que basta un gesto familiar
en los labios,
o la ligera palpitación de un miembro,
para hacerme sentir la maravilla
de aquella gracia antigua,
fugaz como un reflejo.

Sobre su piel borrosa,
cuando pasen más a?os y al final estemos,
quiero aplastar los labios invocando
la imagen de su cuerpo
y de todos los cuerpos que una vez amé
aunque fuese un instante, deshechos por el tiempo.
Para pedir la fuerza de poder vivir
sin belleza, sin fuerza y sin deseo,
mientras seguimos juntos
hasta morir en paz, los dos,
como dicen que mueren los que han amado mucho.

2006-06-06T16:37:00.000+02:00

MULLERES DA COSTA

Esta ma?á comprendín o por que me gusta a antropoloxía (máis que a socioloxía relacionada cos meus estudos). Sempre, dende nena, me chamou a atención como dentro de certas agrupacións humanas dentro da sociedade patriarcal na que vivimos, as cousas son diferentes, e como o traballo e a orográfía inflúen no modo de ser das persoas que viven neses lugares.
En concreto sempre me chamou a atención as mulleres loitadoras que se esparcen polas rías galegas. A cultura de patriarcado aparente se desvaece cando un decide cruzar a fronteira e descobre que moitas das cousas se fan porque as mulleres traballan a prol delo. Sei que non se está a falar soamente de clixés, aínda que algúns poidan aseguralo, pero sen dubidalo podería incluso sacar características destas mulleres que dende os tempos anteriores a María Soli?a levan os pantalóns na casa e lle botan peito á vida para sacar a súa familia adiante como só o poderían facelo elas.

Hoxe puiden ver quenes eran as que defendían, unha vez máis os seus dereitos e me sentín orgullosa de pertencer(orográficamente) a esa estirpe de mulleres afoutadas que non temen nada, pese a que calquera podería sacar as propias conclusións das diferenzas patentes entre os dous tipos de caracteres.

2006-06-05T11:07:00.000+02:00

CENTOS DE MILES DE BOLBORETAS

O outro día lin que había unha praga de bolboretas gamma e me fixo gracia. Dalgún xeito pensaba que, como nas pelis catástroficas de Holliywood, ou a praga de langostas bíblicas, centos de eses pequenos insectos casta?os chocarían contra min cando andivese pola rúa deixando o seu po máxico voador na mi?a camiseta branca, debuxando outros centos de mariposas nela. Sen embargo non foi así. E o único que notei esa noite é que ti?a unha compa?eira nova de cuarto, a que ninguén convidara e, que non quería fuxir de ningunha das maneiras.

E alí se mimetizou coa cortina, coa almofada e incluso coa roupa suxa do caldeiro destinado para ese fin. E pola noite, sen terme en conta, chocaba unha e outra vez sabe Dios con que, asustada por tanta escuridade. Finalmente conseguimos que marchara e aletexou durante uns instantes para darme as gracias por acompa?ala durante dous días (ao que eu tamén agradecín cun susurro)

Onte atopei a unha amiga dela dentro do ba?o, e hoxe duchámonos xuntas. E foi como estar outra vez coa mi?a compa?a de dúas noites antes. E me fixo ilusión (aparecen e desaparecen segundo o estado do meu ánimo :D)e incluso notei as cóxegas desta nova compa?eira nos xeonllos e algo parecido no estómago.

Supo?o que ao volver a casa non estará. As mi?as compa?eiras nunca entenderon que o pó das ás era igualmente fermoso de cor casta?a que de centos de cores e, a lo menos, estas bolboreti?as eran menos orgullosas e presumidas que as de beleza admirada.

2006-06-03T23:34:00.000+02:00

IGUAL E DIFERENTE

Fin de semana a medias... e moi diferente a calquera anterior, o demasiado parecido a moitos deles. Un sabor dulce mesturado en moitos casos co sabor da auga salgada da pel e dos beizos. Pode que nada sexa igual a partir dagora ou, realmente pode que nunca nada fora igual antes de agora... E a verdade me da igual. É certo que espero como Lampedusa que todo cambie para que volva a ser igual, pero é que as veces penso que xa nada será igual nos po?amos como nos po?amos.

E as veces me atopo con pensamentos tan contradictorios!!!!! Recordo un post desta log adicado ás campa?as publicitarias de Nobel, e non deixo de pensar que a pesares de pasar tempo entre aquel e o de hoxe, e estar noutra situación sigo pensando o mesmo (e os de Nobel tamén o deben facer cando aínda non descartaron seguir utilizándoa.

2006-06-02T08:57:00.000+02:00

UN XEADO DO FARGI...

A xente que tomou algunha vez na súa vida un xeado artesán do Fargi sabe de que estou a falar. Unha morea de sabores para elexir nun minuto, nunha bola ou dúas e todos igualmente de deliciosos. Agora mesmo o meu sabor favorito é o de mmmmmmmmmmm que difícil.... Por esta razón calquera excusa é fabulosa para achegarse ata o Fargi e disfrutar de semellante pracer, mentres se pasea pola cidade que non deixa de ser outro pracer máis, lamendo a toda velocidade todo o que sobra do cucurucho. Estou mal, ao Fargi.Te?o un día fabuloso, por que non ir a Fargi. Estou agobiada... Fargi. Calor, Fargi. Cansazo, Fargi... Sempre crin que nunca diría que non a unha visita a este pequeno recuncho de Santiago. Pero a realidade é que o fixen.
.....................
Unha hora e algo despois, con outra roupa, outra cara e o mesmo gusani?o no estómago recibía o ar cálido doutra cidade na pel. Chegara! A ver como transcurría o resto do plan. SABÍA QUE MERECÍA A PENA ESQUECERSE DO XEADO DO FARGI POR UNHA VEZ.
Esa noite esquecinme do xeado de Capuccino e de todo o demais mundo de sabores da tendi?a da alameda. De ter tomado o xeado non sería capaz de esquecerme dese sabor agridulce.
........................
E así pasou, aínda que cecais era mellor esquecerme todo e deixarme agradar. Ou cecais o mellor cami?o e deixarme levar polos impulsos (como fixen e fago).

E seguindo coa mi?a teoría das portas (que onte tan ben explicou Pavo)alédome de ter pechado esa porta e abrir a seguinte, aínda que na seguinte chova e eu perdera o domingo o meu paraugas para regarnecerme.

2006-06-01T12:36:00.000+02:00

PONTUS-VETERIS

Encántame esa cidade que, argalleira ás veces, me acolle con un abrazo cada vez que regreso, aínda que só sexan unhas horas de nada... A temperatura agradable o paseo polas rui?as do centro presididos por esa fermosa lúa decrecente e as estreli?as, ademáis do escintilo dos ollos e as azuis luceci?as do Cami?o... todo parece tan diferente que mesmo se pode dicir que o tempo se queda detido nun suspiro.

É sen dúbida algunha a mi?a cidade preferida e, aínda que tamén asocio certos momentos tristes, é bastante frecuente que me palpite o corazón cada vez que descendo do bus...

2006-05-31T19:22:00.000+02:00

CHAQUETA BERMELLA

Hoxe puxen unha chaqueta bermella á que lle te?o moito aprezo. É dun traxe, pero ao principio foi soamente unha chaqueta. Merqueina fai tanto tempo que non quero acordarme tantas cousas que vivimos xuntas. A ultima vez que a puxen, o 16 de setembro do ano pasado, as cousas eran bastante diferentes e eu ti?a un gusani?o na barriga da ilusión (ademáis de centos e centos de bolboretas de colores que me facían cóxegas no estómago). Hoxe en día a ilusión se cumpriu pero as bolboretas son gamma, e non voan se non que dan bandazos contra as paredes do estómago.
Certas prendas para min están cargadas de simbolismo, e do mesmo xeito que unha canción, me recordan un momento... O domingo pedín permiso para poder po?ela chaqueta a pesar de que creo que é o mellor homenaxe que lle podo rendir ao que foi o verdadeiro home da mi?a vida. A el verdadeiramente lle encantaba esta chaqueta e a ultima vez que a puxen foi el quen me animou a po?ela
...

Do mesmo xeito se abro o armario podo atopar recordos de persoas e de momentos que podo revivir soamente co tacto do tecido... A camisa azul, os zocos de margaridas, a camiseta negra, a outra das letras... do mesmo modo que sei que xente que me rodea me recorda ás veces por certas pezas que agocha no armario ( e da que, ás veces se desfarían de bo gusto como dos recordos).
Sen embargo eu creo que hai que mirar cara ao frente e facer que o presente se convirta en pasado...

2006-05-30T17:18:00.000+02:00

ENCONTROS

É simpático viaxar sen co?ecer máis ca un terru?o onde situaron unha carpa, recordar aqueles actos que con tanto ahínco nos tentaron colar na cabeza, e decatarte que nada é o que parece. Que non recodes que co?eces a un montón de xente que pasaron tanxentes pola túa vida, e que os volvas a atopar nestes terru?os. E que eles se lembren de ti, aínda que non te queran saudar e simplemente che asexen... é o meu quinto encontro con personaxes circunstanciais da mi?a vida en tres miniviaxes...e soamente se me ocurre pensar ?a quen atoparei ma?á?

2006-05-30T09:23:00.000+02:00

O DEUS DAS PEQUENAS COUSAS

Hai veces que, de súpeto, comezas a disfrutar pequenas cousas que che pasaban desapercibidas outras veces... os cinco minutos antes de que soe o despertador, a auga da ducha na cara, a migui?a de galleta que quedou fora da taza e que recuperas para endulzar a boca unha vez rematado o leite....mmmmmmmmmmmmmm

Deste xeito calquera momento da ma?á pode ser especial e incluso o mellor momento do día. O mellor momento do día é sobre as nove, cando un pouco a presa e casi sundando pasan diante mi?a tódolos xornais rematados. E respiro pola sensación das cousas ben feitas e disfruto ao velas pasar...

2006-05-29T17:04:00.000+02:00

DE´JA VU

Aínda que non me lembraba case, onte pola noite tiven un De´ja vu. Estaba escoitando unha orquestra destas de festas cando me fixei nun se?or no palco que ti?a unha pa?oleta como pirata. E como pasou un par de veráns, púxose a cantar con unha voz máis fina co cristal a canción do Guardaespaldas. Despois, igual que daquela, fixo un bis a capella engadindo que ti?a a voz mal.

Ata nestas cousas hai guión!

2006-05-29T13:07:00.000+02:00

UN-EXPECTATION

Esta fin de semana me sentou xenial tanto a min como a mi?a pel, que ten unha cor levemente dourada do seu reecontro co mar por primeira vez no que vai de ano.

O venres cando me achicharraba naquel autobús número mil e algo, e que realmente debía ser 1 con algo pola nefasta calidade do servizo, so podía pensar nunha cousa: no mar. E así foi, e así pasei o finde entre as apertas das ondas nas ma?anci?as ou solpores mornos. Incluso onte, xa nesta cidade de pedra e so?os, recibín o morno e agridulce abrazo que me esperaba, entre os musgos das pedras amarelentas e o pó dunha inusitada pista de baile...

2006-05-26T12:04:00.000+02:00

VAIA NOITE A DE AQUEL DÍA

Son consciente de que hai moitas pelis cuxos títulos foron máis violados á hora de traducilos ao castelán, sen embargo faime gracia esta traducción da peli dos Beatles porque a canción non fai referencia á noite se non ao día ( e o título a inversa).

Podería dicir que vaia noites a destes días... sen que ninguén te?a que entender que os días foron especialmente duros. Onte me situei fai dous tres anos, unha velada coa mesma xente, cos mesmos temas e a mesma complicidade (só que noutra cidade, noutro lugar de comida e con moitos máis recordos no saco). Foi estupenda aínda que ao final acabou logo.

Antes donte fun ao meu primeiro concerto desque todo cambiou. Ao principio non me decidía e ao final abrinme paso para ir. Os primeiros momentos foron un pouco tristes porque me acordaba daquel home que marcou a mi?a vida (e marcará)pero despois, como un exorcismo recordei as tres últimas veces que o mirara (incluída a derradeira) e o efecto foi tan balsámico que o resto da noite pasou a correr entre risas, bailes, sons apagados, licorK e un charco de mexo (todavía cheira)

De seguro que El se apuntaría a foliada (e iso que dubidaría pola presencia de París de Noia na alameda)

De todas formas te?o que admitir que todavía ningún como Pololo no escenario (o Kiko Veneno foi tan malo que ata parece mentira que poida establecer algún tipo de comparación)

2006-05-26T10:58:00.000+02:00

LEMBRANZAS COMPARTIDAS

Ás veces é impresionante os recordos que gardas de certas persoas, de feito moitas veces meses da túa vida se condensan nun só minuto ou nunha soa situación. O que choca máis é que, precisamente, compartas ese mesmo recordo con esa persoa e que, en medio dunha conversa os dous fagades referencia ao mesmo detalle (ou a lo menos que el o conte cando ti estábalo pensando).

O mércores me sorprendín escoitando o meu pensamento en alto e descubrín que simplemente estaba sendo reproducido por outra persoa. Precisamente coa persoa que xerara dito recordo... e me fixo moita ilusión porque poucas veces se comparte un pensamento idéntico da mesma situación. De feito ao compartilo con máis xente que viviu o momento, ninguén o lembraba con tanta nitidez nin tanto luxo de detalles.

A quen llo conte... ensaiar villancicos nun colexio laico

2006-05-24T09:08:00.000+02:00

LAMPEDUSA E O GATOPARDO

Durante anos, e coido que agora aínda o fago ás veces, soía ler moita literatura clásica. E non era porque me gustara, aínda que si o facía, se non porque dado a mi?a avidez devorando libros, ti?a que acudir aqueles máis económicos e eses eran os que xa carecían de dereitos de autor.
Durante tempo me sumerxín na Rusia dos Karamazov, na Francia de Dumas (que había dous), de Zola, de Flaubert.... E por fin cheguei a Lampedusa co seu Gatopardo. Unha lectura que deixei case ata o fin porque non me atraía de sobremanera e coa que levei unha grata sorpresa... Neste libro había unha frase que nunca deixou de gustarme aínda que a día de hoxe me resulta inquedante, e máis lembrando a voz de Burt Lancaster dicíndoo na peli homónima: É preciso que todo cambie para que todo siga como está.
Aínda hoxe me inqueda e, a pesar do que poidan dicir os horóscopos do día, seguimos na hierática

2006-05-23T14:40:00.000+02:00

BUCEANDO NA REDE

Nunca deixarei de sorprenderme de todas as cousas que esconde esta red de redes para aqueles que non buscan nada particular, ao mesmo tempo que desexamos todo...

Aljibe... é unha palabra tan fermosa (como alcanfor ou alféizar)

Perdona si algún día invado tu presencia
y quedo clausurada sobre tus dos rodillas.
Perdona si declaro tu destierro de aljibe,
si me bebo la luna que duerme en tus ojeras,
si entretengo tus horas de so?ador furtivo
y me pongo pesada al contarte mis cuentos.
Perdona si soy alta, mimosa, insumergible.
Si me duelen las cosas que dices a diario,
si no te miro a veces cuando vas a buscarme
o mis ojos se cuelan por tus vértices negros.
Perdona si comparto contigo mis asombros
y habitamos felices en un mismo planeta
del cual sólo se saben tus pasos y los míos.
Perdona si algún día persigo tus cometas
por el sol y las tapias de recoletos sur.
Perdona si estoy triste
y me atrevo a pedirte las se?as de tu cuerpo
precisamente hoy,
unas horas más tarde de acabar el invierno.

ELSA LOPEZ

2006-05-23T08:53:00.000+02:00

PANDORA E A SÚA CAIXA

Isto era para facer reivindicación dunha figura mitolóxica maltratada por todos e coa que ás veces me sinto identificada. Nada ten que ver con aquel grupo chungo Waltrapa que puden ver en directo na última vez que vivín nesta cidade e que ti?a (ademáis de algunha canción pegadiza) un tono que recordaba (SALVANDO AS DISTANCIAS) a El Último de la Fila.

Pandora era unha nena, a que o Destino grego elexiu para unha misión importante. Ser a cabeza de turco (como a Eva xudeocristiá) da perdición da humanidade. E así foi, lle presentaron unha caixa, que segundo Susaeta era case como un baúl (pódoo crer se contamos a cantidade de cousas que había agochadas dentro)e deixaron que todo pasaba. O único delito da pobre Pandora foi a curiosidade(delito polo que non podemos xuzgala porque todos fomos curiosos algunha vez).

E así, como tantas protagonistas dos contos tradicionais, das mitoloxías, das Mil e Unha Noites... Pandora soamente se achegou a correr un pouquechi?o a tapa porque quería ver se o dono da caixa (que por certo fora quen a levara a ela ata a vila onde vivía, igual que Deus a Eva)metera algo para ela alí. E ao correr un pouquechi?o nada volveu a ser coma antes.

A enfermidade, a dor, a mentira, a falsedade, as guerras, e outros vicios se extenderon polo mundo facendo mella en todos os seres que alí vivían. Foi entón cando conseguiu pechar a caixa e se puxo a chorar por todo o que acababa de suceder por culpa da súa pu?etera curiosidade (me pregunto se realmente sucedería igual de non ser curiosa)...
E despois de escoitar uns pequenos toqueci?os na caixa, e deixarse convencer, abriu por última vez aquela condenada caixa e saiu a ESPERANZA. Personalmente non me imaxino unha vida sen problemas pero o que si non me podo nin imaxinar é unha vida sen Esperanza... ?Que sucedería se Pandora non abrise a caixa?

Do mesmo xeito que Eva coa mazá, a prohibición de abrir a caixa (ou de non morder a mazá) non recaiu en Pandora, senon no seu compa?eiro. E aínda así todos a recordamos como a culpable da situación, esquecéndonos que gracias a elas temos Esperanza e o Paraíso-Ceo. Por iso reivindico ambas figuras que simplemente foron obxectos do Destino para darlle as persoas unha das maiores satisfaccións... O feito de ter ilusión, de poder so?ar, de poder crer que todo se arranxará ou alo menos que irá a mellor... Por iso foron elas as que meteron o zoco e non eles...

?Ou credes que se fora o colega de Pandora o que abrira a caixa volvería a abrila?

2006-05-22T09:50:00.000+02:00

MEMORIA HISTÓRICA

En días coma hoxe, so podo entonar e de memoria asulagada aquel poemi?a que aprendín cando nena.

Me duelen los ojos,
me duele el cabello,
me duele la punta
tonta de los dedos.
Y aquí en la garganta
una hormiga corre
con cien patas largas,
?ay! mi resfriado.
Chaquetas, bufandas,
leche calentita
y doce pa?uelos
y catorce mantas
y estarse muy quieto
junto a la ventana.

Lástima que sexa demasiado cobarde como para pedir unha baixa....

2006-05-19T12:35:00.000+02:00

OBRIGADA

Onte despois de pensalo desque te?o uso de razón (ou un pouqui?o despois) fixen algo do que realmente ti?a ganas fai tempo e fun feliz e fixen feliz....

ESTOU VIVA!!!!

2006-05-18T10:53:00.000+02:00

THE WRONG GUY(OU COMO CONFUNDIRSE DE PERSOA)

Fan dos Beatles e lectora da prensa económica, non me foi difícil seguir a sentencia a favor de Apple Computers fronte o cuarteto de Liverpool (ou contra os seus herdeiros) pola famosa mazá mordisqueada. Aínda onte estiven comentando o tema e hoxe atopei esta simpática anécdota na prensa. Aínda que o pobre homi?o creo que pasou un mal momento.

Imaxinade que vades a unha entrevista de traballo a unha televisión inglesa e que chapurreades un inglés chungo de escola de idiomas ou de instituto. Imaxinade que por enriba, algún mal informado vos confunde cun experto e vos manda pasar para unha sala. Imaxinade que nesa sala vos maquillan e po?en guapísimos (estariamos un tanto desconcertados pero contentos da nosa imaxe perfecta) e que de súpeto vos pasan ao plató e en directo. E que vos preguntan por cousas das que non tedes nin idea e que nin sequera comprendedes moi ben co voso inglés de cen palabras....

A XOGAR!!!!!

Botade un ollo a este se?or que conseguiu sair airoso dunha das situacións ( de seguro) máis estranas da súa vida.

2006-05-18T09:30:00.000+02:00

O ENCANTO DAS COUSAS QUE NON SE ESPERAN(OU QUE STAKT A DAQUEL ANO... OU ALBRICIAS POLO POST NÚMERO 100)

Moitas veces paro a pensar o marabillosos que son os días onde non fas ningún tipo de plans ou espectativas máis aló de media hora e que saen redondos. Do mesmo lugar que son frustrantes aqueles nos que tes postas esperanzas e que ao final quedan en nada.

Por esta razón non me gusta salir sempre por ahí, porque chego a aburrirme tantas veces que preferiría terme quedado en casa practicamente desque tomei a decisión de sair da porta. Outras veces saio un pouco azorada temendo esa noite que xa me comeza a aborrecer sen sentila sequera, e termino pasándoo tan fabulosamente ben que non me explico as reticecias iniciais. E un gran exemplo delo son as STKT´s da mi?a vida. Un día ao ano que parece que esperas (ou esperabas) desde fai tempo e te preparas (ou preparabas)psicolóxicamente, para desfrutar dunha noite marabillosa, e sen embargo, a maior parte delas acabaron aborrecéndome. Soamente aquelas nas que manti?a o saborci?o amargo do ano anterior eran as que remataban sendo realmente fabulosas. Coma onte.

E pode ser que agora a mi?a filosofía de vida empece a replantexarse o que entendo como futuro. Un deixar de desexar que pasen cousas e, simplemente esperar a que pasen elas soas sen facer espectativas previas para que o momento sexa mil veces superior a ningunha espectativa. Ao mellor por iso fracasaron tantos venres, e ao mellor por esa mesma razón outros días dos que non esperaba realmente nada, deixan no meu recordo un pouso de felicidade. E non recordarei que dia nin que horas motivaron ese bo sabor de boca, pero poderei saborear a nada e descubrir que todavía sabe a dulce, a chuva e a rúas vellas. E non saberei se foi presente, se foi pasado ou se será futuro... porque o meu reloxo crebou nalgún momento entre onte e hoxe sen que eu recorde cando (ainda que si recordo outro reloxo quebrado na espera)

Ademais de todo pódese dicir que hoxe estamos de enhoraboa eu, o meu blog e un fan avícola que durme comigo todavía porque FACEMOS OS 100 POST!!!!! Nunca pensei que uns impedimentos informáticos acabaran por convertirme nun membro máis desta blogosfera. Albricias... POLLO e PAVO está de noraboa!

2006-05-16T10:19:00.000+02:00

DEUS DA CHUVA

Onte o Deus da Chuva fíxome un gui?o e me apareceu en todo o seu explendor. Gustaríame po?er unha imaxe del para que todos vísedes o grandioso que é, pero non podo ter imaxe máis nítida da que todavía palpexa nas mi?as retinas...

Dios de la lluvia abrázame
y bajo tus nubes volveré a considerar
las múltiples formas de besar
el aire ba?ado en tu perfume singular
de antiguos aromas flotando en el aire
espíritu de la bruma, no volverán.

2006-05-12T08:53:00.000+02:00

SOBREDOSE DE CHEIRO A VERÁN, CAFEÍNA E AZÚCAR

Onte estaba tan optimista por unha sobredose de estimulantes legais, que tiven un día redondo. O único que non supen medir as consecuencias que todo isto pode ter no meu día a día, pero aínda ahora te?o ese bo saborci?o de boca que che deixan as cousas ben, moi ben feitas.
Co?ecín a unha Persoa, aclarei as cousas con ela, e falei con outra que se está convertendo outra vez en Persoa....
Pódese dicir que foi un día xenial e deiteime con bo sabor de boca a pesar de ter un pouco de medo ao ma?án.

(B.S.O. Norwegian Wood- Fabulosa resoando no arco do lado da catedral)

I once had a girl, or should I say, she once had me.
She showed me her room, isn't it good, norwegian wood?
She asked me to stay and she told me to sit anywhere,
So I looked around and I noticed there wasn't a chair.
I sat on a rug, biding my time, drinking her wine.
We talked until two and then she said, "It's time for bed".
She told me she worked in the morning and started to laugh.
I told her I didn't and crawled off to sleep in the bath.
And when I awoke I was alone, this bird had flown.
So I lit a fire, isn't it good, norwegian wood.

2006-05-11T08:05:00.000+02:00

CHEIRAR A VERÁN

Te levantas un día, que non é especialmente nin mellor nin peor que os outros, outro día. Sacas á cabeza pola ventanta e parece que fai frío, pero Morfeo todavía te ten mecida nos seus brazos e non te decatas de nada máis.
Dúchaste, desaiunas, pranchas, vistes a roupa e incluso coses. Nada fora do normal, dun día en que moitos esperan cousas de ti e ti non as esperas de ninguén, ou polo menos non as esperas para ese día concreto.
Saes a rúa medio correndo medio tranquila porque chegas tarde pero sabes que ninguén estará alí para velo.
E de súpeto... Cambias a cara, sorrís, xa non ves nubes, xa non chegas tarde, e o verán polas pituitarias encheu o teu corpo.

PANTA REI (TODO CAMBIA, TERE PERMANECE)

2006-05-10T09:00:00.000+02:00

JANO E A EFINXE

Adoro a mitoloxía porque son como contos para nenos grandes, ou para grandes que non deixaron de ser nenos. Por iso me gustaría que alguén me axudara a atopar o cami?o que me leva a Jano, o deus das xambas das portas para pasar ese tempo infinito intentando descifrar os seus acertixos. Claro que para elo deberei pasar polo alento de lume da efinxe que, como a Edipo, me permitirá o paso sempre e cando consiga adivi?ar esa malévola adivinanza que me permitirá seguir ou caer fulminada como un raio.
Pero non quero saber que vai dicir o oráculo, o Bengue dos Azade, non quero saber o futuro porque se non vou a pasalo antes de tempo. Non quero celebrar o meu desterro, non quero celebrar a mi?a victoria, non quero saber cal é a resposta dos acertixos, nin tampouco quero saber cal é a mi?a condena.
E mentres tanto Jano queda como un so?o das dúas caras contrapostas da moeda que me permitirán o paso a un lugar no que fai tempo que so?o.
.....
Cecais o heroi mitolóxico que máis me atraeu sempre foi Orfeo, ferido de amor que pasou polos infernos (Orfeis Pazeme ..Carl Off) ata conseguir o que quería, e cando, escapando dese mundo de maxia se anclou na realidade e se xirou xa nada podía ama?ar a súa facción.

2006-05-10T08:50:00.000+02:00

PREDETERMINISMO CALVINISTA
Dende a mi?a óptica de persoa activa, nunca puiden entender o determinismo calvinista. Non podo esperar sentada a que a fortuna xogue as mi?as cartas por min até o fin dos días, tendo o mesmo resultado se fago unha cousa ou outra. Nunca entenderei esa tranquilidade, esa confianza, esa forma de ser de que Deus escribe antes do nacemento unha folla de ruta que acabará do mesmo xeito se roubas ou matas que se estás cargado de bonomía.
Por iso non podo sentarme como un espectador de cine a que pasen as cousas "mirando la vida al pasar" sen que poida levantarme con rabia e dicir. Imos aló!. Todavía non sei como vai ser ese imos aló, nin se vai a ser un fiasco de intento como tantas causas perdidas de antemán na que voguei e na que vogaron os meus Pater Familias.
O que si non quero pensar que se me escapou un paxaro das mans sen facer nada por remedialo.
Supo?o que esta mi?a teoría do predeterminismo choca co alea Iacta est de onte.... pero tamén dubido que a xente e a Igrexa Católica crea de verdade na bonomía do Deus que lava todas as culpas, cando meten tanto medo coa consecuencia das cousas...

2006-05-09T08:09:00.000+02:00

ALEA IACTA EST!

Finalmente hoxe comezo unha nova andaina da mi?a vida liberada de algún que outro lastre que me estaba a espremer. A partir de agora hai cousas que cambiarán, para ben, para mal pero o que si non volverá pasar é que eu te?a que estar como as parcas fiando e fiando o día a día para que todo xire perfecto, desenmara?ando os meus desexos, cos desexos dos demais e coas cousas que no entendo pero debo pasar. Os que me co?ecen mellor saben que suspendín ximnasia polos malabarismos e, aínda de hoxe non son capaz de facelos, nin tampouco se me da ben andar solta por ahí como un casco azul (aínda que te?o que reco?ecer que o color do casco non me quedaría nada,nada,nada mal).

Como lle pasou a San Agustin... é imposiBle gardar o mar nun burato da area, nin tampouco se pode coller o sol coas mans...

2006-05-08T13:46:00.000+02:00

REVISIÓN DE CONCEITOS

Chegados certos momentos da túa vida, creo que é preciso unha revisión de conceptos e de frases vacías que usamos cal xaculatoria e que xa están desvestidos da súa real aceptación e da súa total calidade... Como non son lingüista, nin purista da lingua me vou a limitar a dúas ou tres palabras.
Para elo me vou valer do sempiterno DRAE, que ultimamente uso bastante para desbancar as pedanterías subnormales e erróneas de algún que outro sinvergüenza (léase o piloto que se fixo a si mesmo)

Pois ben comezaremos polo principio do alfabeto coa palabra egoísta: ou o que é o mesmo, dito dunha persoa que ten egoísmo; pertencente ou relativo a esa actitude. Polo que a seguinta palabra a buscar vai a ser Egoísmo:Inmoderado e excesivo amor a si mesmo, que fai atender desmedidamente ao propio interés, sen cuidarse do dos demais;acto suxerido por esta condición persoal.
Supo?o que se somos fieis a palabra non se pode falar de egoísmo e menos quen se referiu nestes termos a mi?a persoa.

Segundo e non menos importante: Carácter (ou mal carácter)Conxunto de calidades ou circunstancias propias dunha cousa, dunha persona o dunha colectividade, que as distingue, polo seu modo de ser ou obrar, das demais. E agora volvo a inquirir ao meu caro contrincante (léase a primeira en italiano)se non é hora de rectificar de ambas acusacións sobre todo polo agravio comparativo que trae consigo.

2006-05-08T12:05:00.000+02:00

PERSOAS ao teu lado

Levaba tempo sen escribir porque finalmente se confirmou o peor, e non ti?a nin ganas de entrar nesta blog. Pero o tempo pasa, e parece que pasa limpando todas as feridas (que non curando) facendo que doan menos. Agradecería a todos aqueles que directa ou indirectamente me axudaron, me apoiaron, me acompa?aron... en fin a todas aquelas PERSOAS que estiveron ao meu lado. Neste tempo puden ser sorprendida por moita xente, tanto para ben como para mal e creo que, a pesares de que son golpes que doen estas situacións serven para unha toma de contacto coa realidade real (aínda que todavía ando nas nubes con miles de ilusións que se rompen coa volta a casa).

Gustaríame facer unha homenaxe precisamente a todos os que me acompa?aron neste tramo do cami?o, o que non significa que sean só quenes me importan pero polo menos son quenes demostraron que lle fun unha persoa importante.
Fai tempo tiven unha mellor amiga coa que compartín a maior parte dos momentos que tiven na que poderíamos chamar segunda etapa da mi?a vida. Despois de preto de catro anos compartindo vida, casa, amigas, compa?eiros, e sentimentos e non se sabe cómo chegou a ruptura. A partir de ahí nada volveu a ser igual, fíxome pasar os meus malos momentos, e ás veces fíxome cuestionar a amizade e a culpabilidade da ruptura. Estou segura que algúns dos meus (dos nosos amigos) dubidou de quen era a culpa da ruptura da amizade. Fai pouco, e coincidindo cunha época de cambio persoal e laboral, comezou a dar sinais de vida. Quería ser outra vez a de antes, eu sen dubidalo tamén, e intentamos levantar aquel castelo de sentimentos entrelazados e recordos que ti?amos xuntas. Pouco a pouco porque, os cimentos cecais estaban demasiado magoados. E de súpeto, nun momento de sentirse importante, que cecáis desculpo se xacta de que todavía non atopei alguén coma ela.
E cecais ti?a razón porque non intimei todavía con ningúen coma ela, porque forma parte das mi?as lembranzas, porque sucesos da mi?a vida non serían interpretables sen a súa presencia, e por milleiros de cousas... pero tamén porque o medo tras a súa indiferenza creoume unha barreira infranqueable para "futuras boas amigas". Pero sen embargo estiven sempre rodeada de PERSOAS que si me apoiaron, PERSOAS que estiveron conmigo nunha etapa de dinamismo e cambio (a maior da mi?a vida) PERSOAS que me demostraron non unha mellor amizade pero si un aprecio e un cari?o, PERSOAS que me acompa?aron nos malos momentos, incluso cando ela me facía da?o... En fin, PERSOAS

Pode ser que todo entre nós se arranxe ata que volva a ser como antes, pese a espini?a que te?o clavada, pero quizás non lle perdoe ese arranque de chulería e quizás esa me fixera valorar todo o que estaba cando ela me daba a espalda e me tiraba pedras...

........................?Amizade?.................................................

2006-03-27T16:08:00.000+02:00

OPTIMISMO COMO UNHA FORMA DE VIDA
Hai moito tempo, había unha persoa optimista por natureza. A vida non ía mal, todo sorría. Non co?ecía conceptos como a enfermidade, a morte, e quizás tampouco o amor e a paixón pero non ti?a nada e digo NADA de que preocupar salvo pequenas chorradas que daban dinamismo a vida. Parece que fai séculos desde aquela e sen embargo só pode falar dunha evolución de menos de dez anos (por po?er unha fecha).

Agora as cousas cambiaron: traballo, amor, metas acadadas e sen embargo xa non é optimista. Pouco a pouco (e non sei cando comezou a evolución) foi convertendo nunha persoa dubitativa e a filosofía de vida tornou a cuestionar moitas cousas sobre a vida, a existencia e incluso a Deus.

Mentres espero unha nova diferente ás que vou escoitando diariamente, ou incluso mentres espero un final acelerado nos seis últimos meses, non fago máis que pedirlle ao Todopoderoso que me axude. Pero por qué pides tanto? dirá, levas pedindo e pedindo e sempre che concedín o que pedías. Pois porque esta vez é realmente IMPORTANTE e IRREVERSIBLE. Xa sei que son egoísta pero só che pido cousa de anos, non sei cantos pero cousa de anos.

Era un home que cando comezaba a estar FELIZ porque veía que todo xiraba ao seu redor, comezou a murcharse. E cando todo parecía que ía a mellor o gis negativo da súa mente ocupou os seus sonos. Quizás co paso do tempo comezou a confiarse e deixou de temer, e precisamente por iso ela cabreouse e lle está cobrando a peaxe.

2006-03-01T16:02:00.000+01:00

VERMELLA COMA UNHA BOMBILLA

Hai veces que pensas que vas a comerte o mundo, que eres capaz de superar calquera cousa e traballar sempre contratempo e ben, pero non é certo. Cando alguén che para os pés non deixas de pensar os beneficios de que te freasen cando ías con tanto ímpetu. Sen embargo non deixo de pensar o ridículo que sintes cando unha desco?ecida, por po?er o caso, che di que nada é o que parece e que sabe que non diches o que podías.

Seguirei escribindo unha vez rematada a calor da cara...

2006-01-26T08:14:00.000+01:00

By saying something stupid Like I love you

Menuda ma?á. Levanteime cun aire resacoso e cheirento a fritanga. A cea de onte foi estupenda aínda que como os sabores da comida galega nadi?a. O que si que boto de menos son os findes fabulosos de fai uns meses... aínda que ma?á e venres...

2006-01-12T13:46:00.000+01:00

TENER O NO TENER (UNA PSP)

Deseguro que non son a persoa máis indicada para falar da PSP, de feito fai moi pouco que a chamo así, antes sempre falaba da PS2 porque para min era o mesmo. Nunca me engancharon as consolas, os xogos e non entendo de nada diso. A min me parece unha chorrada gastar centos de euros na consoli?a e nos xogos, como para outros pode parecer ridículo o de comprar un bolso vermello cando xa tes un negro, un marrón, un azul, un a raias... sen embargo sei que debece por unha, e ainda que ao principio neguei e reneguei de gastar un duro en algo que non me gustaba, finalmente cedín e decidín que se el a quería e eu o quería, por un xiloxismo eu debería querer unha PSP. Sen embargo, con iso o único que conseguín foi destapar a caixa dos tronos.

2006-01-02T13:25:00.000+01:00

FELICIANO
E aquí estou, recén superado o 2005, un ano redondo (dentro do que cabe). Para todos moitos recordos, moita felicidade e unha manchea de bos propósitos. Para min, amor, saúde, traballo e felicidade, moita felicidade, e por qué non uns kili?os menos no corpo e de máis no bolsillo.

2005-12-15T14:38:00.000+01:00

VUELVE, A CASA VUELVE, POR NAVIDAD...

Neste caso o que volve non é o Almendro, se non o Polloypavo, xa recuperado do seu pequeno problema de saúde. Ainda que algo mosca co mundo e con cada unha das persoas que viven nel (aínda que con algúns máis que con outros)Podería dicir tantas cousas... e sen emnargo prefero "fermé le boque" ou como digan os pu?eteros galos...

O día hoxe é fantástico pero eu non te?o ollos pra mirar os raios dos sol... Espero que o resto si poidades disfrutar desta pequena tregua das nubes.

2005-11-23T08:23:00.000+01:00

EN CUARENTENA

Debido á gripe aviar, vou a estar un tempo en cuarentena, purgando as plumas para non pegarllo aos meus compa?eiros de curral. Espero que entendades que por esta razón ( es só por esta) somentes me dirixirei a todos unha vez á semana...

2005-11-16T08:22:00.000+01:00

CALOR EN MEDIO DO FRÍO
Facía tempo que non pasaba tanto calor dentro da mi?a pequena habitación, rodeada do meu mundo e da persoa máis importante deste. A sensación de que era un so?o e que dun momento a outro espertaría e toparía un pequeno vacío no meu lado foi moi intensa durante toda a noite. Tanto, que de cada vez vía para o lado para comprobalo... agora está cruzando Galicia para volver a unha vida cotiá na que non estou eu... pero espero que sexa para pouco tempo.

2005-11-09T08:11:00.000+01:00
MORTA E CON GRIPE

Onte a noite, despois dun día que se fixo eterno me puxen a ver a tele, e en Cámara Café ti?an un skech sobre os zoombies. Non é que me fixera moita gracia pero era así como me sentía eu, morta, cansa e cunha dor muscular impresionante.
Gustaríame dicir que hoxe todo mellorou pero non foi así, a cabeza, a gorxa, o abdomen, as pernas e os brazos puxéronse en contra mi?a para darme a lata... menos mal que esta noite descansou a queixada, ainda que esta ma?á cando me vin no espello notei que a mi?a dentadura nada ti?a de ben feita e de regular...cousas que ten madrugar, que todos os defectos colapsan as virtudes!

2005-11-07T08:14:00.000+01:00
A CANCIÓN DE...

Este verán lin A "Canción de Dorotea", un libro precioso no que dicía que cada un de nos ten a súa canción (a canción con senso de vida) eu sen embargo podo dicir que cada momento ten a súa canción, se non que lle pregunten a Deipluviae de donde vén o seu pseudónimo....
Esta fin de semana tivo para min un ritmo precioso de canción. Lenta, bonita, e un pouco sexi (ainda que a min non mo pareza demasiado) pero si romántica. Alguén me puxo unha canción máis de dez veces e por iso creo que sempre irá unida a min cos recordos dese fin de semana, como a de Son las 5 de la ma?ana, está unida a unha STKT a e a dous cómicos sen moita sorte que serviron para min como o nexo de unión entre un pasado achegado e o futuro (espero que lonxano) da mi?a existencia...
A pesar de que a música non move tanto o meu mundo, é o meu nexo entre os meus sentidos e os meus recordos... Por exemplo unhas notas dunha canción de Amaral que me sitúan nunha empinada rúa de Puebla de Sanabria (onde por certo non te?o ningunha foto) ou un Lico Manuel que me sitúa cami?o Verín co vento golpeándome na cara...
....With you

2005-11-04T08:16:00.000+01:00
A LADROA DE ZAPATILLAS

Que ben senta despertarse e roubar unhas zapatillas marróns de máis de 5 números enriba do teu. Aínda que non sexan tan cómodas como as túas, aínda que raspen na sola, aínda que as collas rápido e escapes por medo a que chas quiten e te?as que pasearte descalza polo chan frío.
Espero que hoxe na mi?a casa recupere unhas zapatillas para non ter que roubalas tan pronto aínda que iso me de seguridade.
Esta noite me puxen as mi?as zapatillas amarelas. Son novas, quenti?as, suaves e me quedan como un guante... son realmente chulis pero aínda así non eran iguais...

2005-11-03T08:14:00.000+01:00
CREO QUE ESTOU A PILLAR A GRIPE
Despois da molladura de onte, e o pelo mollado na mi?a cabeza de hoxe e dunha serie de excesos que cometín esta semana atópome a punto de ser pasto dos virus pero feliz. E din que o estado de ánimo é fundamental ás veces para evitar as enfermidades, neste caso non creo que sexa así pero non me arrepinto de por unha vez tirar todos os meus prexuízos e as mi?as disculpas polo chan e facer o que nese momento realmente me apetecía.
Non foi unha sorpresa en sensu estrictu pero se pareceu un pouco ;)

2005-11-02T09:31:00.000+01:00
"RUGE MISTAL MEDIO DIOS"...

Fai un rato puxen unha emisora na que abundan cancións clásicas en inglés e cal foi a mi?a sorpesa cando escoitei o inicio desta canción que tanto me recorda... Despois de oila e tatarexala por un momento (si se?ores ou quen credes que causou esta chuva) tiven a inclinación de escribir algún post no que fale dun pouco de todo.
Quizás este tempo melancólico, a auga nos pés, e unha sensación de vacío existencial mentres fago un informe da situación do aumento de prezos acelerou as mi?as ganas de cortar con todo, facer un break e escribir algo no post.
Bueno, a seguinte canción en castelán está sonando (Rayando el Sol) e non levanta demasiado os meus ánimos. Ás veces me sinto como se estivese a cavar un tunel nun terreo pouco firme no que unha palada mal dada pode rematar o meu traballo de anos... E esta sensación mollada por unha chuva triste e monótonamente torrencial fai que me de máis medo seguir paleando...
Cousas da vida.
O momento gui?o da ma?á foi cando me enterei que en todos lados hai aproveitados da vida. Se nalgún momento volvo a sentirme estafada polo Woek Plus e o custe de desprazarme dous meses todolos días para quedarme sin nada (nin un triste escrito da mi?a presenza aló ainda que non serviría de moito hoxe en día) so te?o que recordar a alguén que cruzou media Europa, a piques de ser bilicenciado para desparafusar estantes e acarregar con caixas... A verdade é que é un chafe, pero cando me enterei non puiden parar de rirme :D (a todos nos pasan as cousas e cando máis nos riamos peor).
En fin, que aproveitados hainos en todolos lados, aínda que non a todas situacións se lle pode sacar proveito.

2005-10-27T13:29:00.000+02:00
UNHA VEZ MÁIS COLLEUME O CHAPARRÓN
Hai días nos que tomas decisións que che poden cambiar a vida, e sen querer te meten nun inoportuno pesar.
Hoxe pola má?á entre outras cousas, e dado ao vento que había decidín tender a roupa fora para conseguir que secara no menos tempo posible. Agora só espero que cando chegue a casa non esté a corda rota, as roupas destinguidas ou no chan (xa nin me plantexo que poida estar limpo). Menos mal que o bolso que trouxen era grande e vi?a co paraugas incluído.
Nalgúns momentos da vida cólleche o chaparrón sen paraugas, e cando xa todo está o suficiente estropeado so rezas para que a corda non rompa co peso. Estas veces é cando pode ser que non haxa bolso demasiado amplo ou paraugas demasiado grande.

2005-10-27T08:12:00.000+02:00
SENSACIÓNS DE ABANDONO
Esta ma?á despertei coa sensación de abandono. Non a mi?a sensación de estar abandonada, senón a sensación de que ti?a a Urispi abandonado. Por iso decidín chamar porque a pesar de todo estou sempre ahí, e para dicir precisamente iso.

En lugar da voz escoitei a dunha rapaza que me recordou que o teléfono estaba apagado. Debía estar a durmir.Que recordos daquela cando era eu a que descubría que estaba a durmir e intentaba por todos os medios cambiar ese estado.

Hai momentos na vida en que non podes elexir, ou que elixes para non poder elexir. Eu neste momento elexiría estar na cama a moitos quilómetros de distancia para poder susurrar un "estou contigo" que sonara como so?o.