tag:blogger.com,1999:blog-7627832.post-1164619436890243702006-11-27T09:59:00.000+01:002006-11-27T10:23:56.906+01:00<strong><span style="font-size:180%;">INQUEDANZAS</span></strong><br /><strong><span style="font-size:130%;"></span></strong><strong></strong><br />Cando todo va<span style="color:#33ccff;"><strong><span style="color:#000000;">i</span></strong> </span>ben disfrutamos do momento tanto, que desexaríamos parar o tempo e quedar así. Sorrintes, facendo broma<strong>s</strong>, disfrutando dunha boa compa?a (e por que non dunha boa comida). E así é a imaxe que nos queda cap<strong>t</strong>urada na retina, na mente, no corazón. E pensas que eres realmente feliz, que todo vai ben, que nada <strong>o</strong> pode fastidiar e te sintes realizada.<br /><br />Unhas horas máis tardes esqu<strong>é</strong>ceste de todo e pretendes que un mensaxe dunha gorgona pode cambiarche a vida, porque xa cha cambiou, porq<strong>u</strong>e grazas a ela pasaches toda unha serie de probas para chegar a felicidade actual, pero aí<strong>n</strong>da así temes. E non sabes por que. Non sabes porque temes cando che amosaron un cami?o novo c<strong>h</strong>eo de dóces que agora segues, agarradi?a da man. E sabes que estás armada con p<strong>a</strong>ciencia e pasado. E sabes que alguén che abre a porta cando chove e non atopas as chaves no bolso <strong>m</strong>mm... E descobres uns beizos polas noites en so?os. <strong>E</strong> pides promesas que mil veces pediches e que non precisas porque sabes que se cumplirán, aí<strong>n</strong>da que quede ahí a espini?a.<br />E decides tirar a toalla e aos dous minutos decides collela para espantar esas mil moscas do po<strong>s</strong>t <strong>a</strong>nterior, armada con ela. E sabes que desta vez podes.<br />Pero voltan <strong>x</strong>a as dúbidas, e despois das dúbidas o medo a perder unha vez máis, nun ano que p<strong>e</strong>rdín de todo. E saber que estas dúbidas son precisamente as que me achegan a un lugar escuro. E as que po<strong>d</strong>en peligrar a mi?a felicidade.<br />E que máis dá que s<strong>e</strong> crucen as palabras cando eu cruzo moito máis que iso. E que máis da un café cando eu podo ter un <strong>s</strong>ofá. E que, unha mirada cando eu podo roubarlle centos. E que máis da un paraugas cando xa non <strong>c</strong>hove. E un gran na fronte cando te sabes a máis bela.<br />E o ar non para de zoar nese m<strong>u</strong>ndo onde os cantos de cen umpalumpas suben polo río de chocolate da pequena costa que <strong>l</strong>eva a un pequeno piso cunha pequena porta onde o tempo se para para sempre mentres as flores horarias van <strong>p</strong>erdendo os seus pétalos até quedar completamente nú<strong>a</strong>s.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/7627832-116461943689024370?l=polloypavo.blogspot.com'/></div>Nemahttp://www.blogger.com/profile/10382460082214896207noreply@blogger.com4