NOUTRO MUNDO, NOUTRA UBICACIÓN

Estamos na outra esfera do mundo, onde parece que o tempo non pasa e a xente non vai tan a presa. Metidi?a na mi?a cama, fai apenas unha media hora que me soou o espertador e comecei a mi?a espartana xornada, cun pequeno que outro placer posto que hoxe é aquí o día do patrón...

Para min non deixa de ser especial, poder respostar forzas neste pequeno terrunho de terra, ao carón deste mar que cada día está máis cheo de chinchos e desfrutar das mi?as vacacións como non o facía desde nena. Solo que agora con temas que estudiar, e coa posibilidade de escapar a unha pequena cidade capital onde podo descansar de tanta paz...

A pequena crepe díxome o outro día que para ela era case impensable chegar á capitali?a en autobús e non ficar nela... e eu digo que por moito que me gusten as cidades provincianas si que atopei unha maxia nela diferente... tan diferente....

Mentres tanto disfruto e descanso alonxada da civilización, tan alonxada que te?o que madrugar para ocupar esta pequena li?a telefónica coas mi?as divagacións...

PECHADO POR VACANCES,

Pois iso que hoxe por fin, comezo o periodo alonxada do traballo remunerado (que non de folganza!)

nostalgia de un futuro azul en el que anclar

Da felicidade á tristura a máis das veces non hai máis que un delgado fío que se cruza e descruza sen apenas se decatar.
E aquí estamos cheirando como se queiman centos e centos de árbores, o noso escueto legado ao futuro, que dende esta fin de semana é todavía máis pequeno. E cada vez que no mesmo este legado se murcha cada vez máis... pasando a ser unha mera testemu?a dun momento en que o ser humán optou por ser o xefe deste planeta.
E unha vez máis non se puso no lugar do outro, só que esta vez a diferenza é que recibiu a mesma contestación.

E así esvarou un dos principios que se manti?an incólumes.

UNHA ROSA, BLANCA BRISAC

Hoxe lin na prensa que Martínez-Lázaro, co?ecido director por Al otro lado de la cama íase a atrever con un tema histórico como é a historia destas trece mozas (catorce pero unha afortunada errata convertiu a Antonia en Antonio Torres), pero so contando con cinco delas porque como afirmou onte o propio autor:

Sólo cinco aparecen en la película y son "una mezcla de todas ellas", según el director, "excepto en el caso de la católica y votante de derechas Blanca Brisac"

Cada un é quen de ver a historia como lle pete pero precisamente esta interpretación tan sui generis de Blanca Brisac é o que me chamou a atención ao ler xornal tras xornal unha afirmación similar e a caracterización de PilarLópez de Ayala como ésta.
Blanca Brisat era moi relixiosa e dunha familia de dereitas (o feito que a túa familia sexa de dereitas non te convirte en votante das dereitas). A súa implicación no grupo das trece rosas foi a raíz dunha amizade que unía ao seu marido cun militante de esquerdas que foi delatado pola nai e irmá da súa moza. Blanca morreu unha media hora despois de que o fixera o seu marido (e coa ilusión de voltalo a abrazar antes do pasamento)

Blanca, era baixi?a, regordeta e ti?a a cara redondi?a. A súa imaxe, de muller gordechi?a e de fazulas enchidas e coloradas dista moito da de Ayala, por iso creo que a imaxe que te?o dela (aínda deteriorada polo cárcere) non é o da cara alongada desta actriz (Blanca é a segunda pola esquerda)

MAZÁ RECHEA DE ARROZ CON LEITE


Mmmmm, que rico.... todavía sigo a pensar no postre de hoxe....

Pavo non entende a finalidade do postre pero eu, como boa lambona, necesito un ou café para dar por finalizada unha comida... ?am ?am!

O de hoxe foi un sabor novo de sabores vellos e deliciosos. Que rico, que rico, pero que rico estaba... apenas me comecei a arrepentir do concepto que pedira cando o vin chegar, rodeado dun magma de caramelo que non o facía tan apetecible. Espero que non se manche demasiado deste caramelo, pensei, e non o fixo (polo menos non o fixo en demasía) e eu puiden desfrutar dunha mazá semiasada cun arroz con leite compacto....

Slurp!

E o acabei a lametazos!

ERES PEQUENO; SUXO E DEFORME, PERO EU TE QUERO IGUAL

Por primeira vez na mi?a vida te?o un espazo compreto para min soa. Te?o o meu ba?o, a mi?a coci?a e a habitación (ou debería dicir coci?a-habitación) e un montón de ilusións. A contrapartida negativa é que despois de tres días de Cincenta estou a emparanoiarme coa limpeza ata límites insanos. Espero que só sexa ao principio... polo ben de todos ( e meu tamén)

A cousa é que xa lle collín tanto cari?o que quero que sexa o mellor, o máis bonito, o máis cómodo, e non fago máis que pensar en miniagasallos de miniyo. Que si isto, que si aquelo... non é que a mona vestida de seda cambie algo na morfoloxía, pero polo menos está máis mona e máis aseadi?a...

INSTALÁNDOME NO KEL

Dende onte estou a instalarme no kel. A verdade é que contaba quedar a durmir hoxe alí pero a complexidade da mi?a nova vivenda impediumo... É verdade que eu ti?a cousas a esgalla (e que se as te?o que mover eu soa morro de verdade) pero a coci?a era digna de cazar moscas como as cintas amarelas do pejachosa que estaba.
A ver se desta é verdade e ma?á podo falar realmente de casa e non de kel como os koru?os