CHAQUETA BERMELLA

Hoxe puxen unha chaqueta bermella á que lle te?o moito aprezo. É dun traxe, pero ao principio foi soamente unha chaqueta. Merqueina fai tanto tempo que non quero acordarme tantas cousas que vivimos xuntas. A ultima vez que a puxen, o 16 de setembro do ano pasado, as cousas eran bastante diferentes e eu ti?a un gusani?o na barriga da ilusión (ademáis de centos e centos de bolboretas de colores que me facían cóxegas no estómago). Hoxe en día a ilusión se cumpriu pero as bolboretas son gamma, e non voan se non que dan bandazos contra as paredes do estómago.
Certas prendas para min están cargadas de simbolismo, e do mesmo xeito que unha canción, me recordan un momento... O domingo pedín permiso para poder po?ela chaqueta a pesar de que creo que é o mellor homenaxe que lle podo rendir ao que foi o verdadeiro home da mi?a vida. A el verdadeiramente lle encantaba esta chaqueta e a ultima vez que a puxen foi el quen me animou a po?ela
...

Do mesmo xeito se abro o armario podo atopar recordos de persoas e de momentos que podo revivir soamente co tacto do tecido... A camisa azul, os zocos de margaridas, a camiseta negra, a outra das letras... do mesmo modo que sei que xente que me rodea me recorda ás veces por certas pezas que agocha no armario ( e da que, ás veces se desfarían de bo gusto como dos recordos).
Sen embargo eu creo que hai que mirar cara ao frente e facer que o presente se convirta en pasado...

ENCONTROS

É simpático viaxar sen co?ecer máis ca un terru?o onde situaron unha carpa, recordar aqueles actos que con tanto ahínco nos tentaron colar na cabeza, e decatarte que nada é o que parece. Que non recodes que co?eces a un montón de xente que pasaron tanxentes pola túa vida, e que os volvas a atopar nestes terru?os. E que eles se lembren de ti, aínda que non te queran saudar e simplemente che asexen... é o meu quinto encontro con personaxes circunstanciais da mi?a vida en tres miniviaxes...e soamente se me ocurre pensar ?a quen atoparei ma?á?

O DEUS DAS PEQUENAS COUSAS

Hai veces que, de súpeto, comezas a disfrutar pequenas cousas que che pasaban desapercibidas outras veces... os cinco minutos antes de que soe o despertador, a auga da ducha na cara, a migui?a de galleta que quedou fora da taza e que recuperas para endulzar a boca unha vez rematado o leite....mmmmmmmmmmmmmm

Deste xeito calquera momento da ma?á pode ser especial e incluso o mellor momento do día. O mellor momento do día é sobre as nove, cando un pouco a presa e casi sundando pasan diante mi?a tódolos xornais rematados. E respiro pola sensación das cousas ben feitas e disfruto ao velas pasar...

DE´JA VU

Aínda que non me lembraba case, onte pola noite tiven un De´ja vu. Estaba escoitando unha orquestra destas de festas cando me fixei nun se?or no palco que ti?a unha pa?oleta como pirata. E como pasou un par de veráns, púxose a cantar con unha voz máis fina co cristal a canción do Guardaespaldas. Despois, igual que daquela, fixo un bis a capella engadindo que ti?a a voz mal.

Ata nestas cousas hai guión!

UN-EXPECTATION

Esta fin de semana me sentou xenial tanto a min como a mi?a pel, que ten unha cor levemente dourada do seu reecontro co mar por primeira vez no que vai de ano.

O venres cando me achicharraba naquel autobús número mil e algo, e que realmente debía ser 1 con algo pola nefasta calidade do servizo, so podía pensar nunha cousa: no mar. E así foi, e así pasei o finde entre as apertas das ondas nas ma?anci?as ou solpores mornos. Incluso onte, xa nesta cidade de pedra e so?os, recibín o morno e agridulce abrazo que me esperaba, entre os musgos das pedras amarelentas e o pó dunha inusitada pista de baile...

VAIA NOITE A DE AQUEL DÍA

Son consciente de que hai moitas pelis cuxos títulos foron máis violados á hora de traducilos ao castelán, sen embargo faime gracia esta traducción da peli dos Beatles porque a canción non fai referencia á noite se non ao día ( e o título a inversa).

Podería dicir que vaia noites a destes días... sen que ninguén te?a que entender que os días foron especialmente duros. Onte me situei fai dous tres anos, unha velada coa mesma xente, cos mesmos temas e a mesma complicidade (só que noutra cidade, noutro lugar de comida e con moitos máis recordos no saco). Foi estupenda aínda que ao final acabou logo.

Antes donte fun ao meu primeiro concerto desque todo cambiou. Ao principio non me decidía e ao final abrinme paso para ir. Os primeiros momentos foron un pouco tristes porque me acordaba daquel home que marcou a mi?a vida (e marcará)pero despois, como un exorcismo recordei as tres últimas veces que o mirara (incluída a derradeira) e o efecto foi tan balsámico que o resto da noite pasou a correr entre risas, bailes, sons apagados, licorK e un charco de mexo (todavía cheira)

De seguro que El se apuntaría a foliada (e iso que dubidaría pola presencia de París de Noia na alameda)

De todas formas te?o que admitir que todavía ningún como Pololo no escenario (o Kiko Veneno foi tan malo que ata parece mentira que poida establecer algún tipo de comparación)

LEMBRANZAS COMPARTIDAS

Ás veces é impresionante os recordos que gardas de certas persoas, de feito moitas veces meses da túa vida se condensan nun só minuto ou nunha soa situación. O que choca máis é que, precisamente, compartas ese mesmo recordo con esa persoa e que, en medio dunha conversa os dous fagades referencia ao mesmo detalle (ou a lo menos que el o conte cando ti estábalo pensando).

O mércores me sorprendín escoitando o meu pensamento en alto e descubrín que simplemente estaba sendo reproducido por outra persoa. Precisamente coa persoa que xerara dito recordo... e me fixo moita ilusión porque poucas veces se comparte un pensamento idéntico da mesma situación. De feito ao compartilo con máis xente que viviu o momento, ninguén o lembraba con tanta nitidez nin tanto luxo de detalles.

A quen llo conte... ensaiar villancicos nun colexio laico

LAMPEDUSA E O GATOPARDO

Durante anos, e coido que agora aínda o fago ás veces, soía ler moita literatura clásica. E non era porque me gustara, aínda que si o facía, se non porque dado a mi?a avidez devorando libros, ti?a que acudir aqueles máis económicos e eses eran os que xa carecían de dereitos de autor.
Durante tempo me sumerxín na Rusia dos Karamazov, na Francia de Dumas (que había dous), de Zola, de Flaubert.... E por fin cheguei a Lampedusa co seu Gatopardo. Unha lectura que deixei case ata o fin porque non me atraía de sobremanera e coa que levei unha grata sorpresa... Neste libro había unha frase que nunca deixou de gustarme aínda que a día de hoxe me resulta inquedante, e máis lembrando a voz de Burt Lancaster dicíndoo na peli homónima: É preciso que todo cambie para que todo siga como está.
Aínda hoxe me inqueda e, a pesar do que poidan dicir os horóscopos do día, seguimos na hierática

BUCEANDO NA REDE

Nunca deixarei de sorprenderme de todas as cousas que esconde esta red de redes para aqueles que non buscan nada particular, ao mesmo tempo que desexamos todo...

Aljibe... é unha palabra tan fermosa (como alcanfor ou alféizar)

Perdona si algún día invado tu presencia
y quedo clausurada sobre tus dos rodillas.
Perdona si declaro tu destierro de aljibe,
si me bebo la luna que duerme en tus ojeras,
si entretengo tus horas de so?ador furtivo
y me pongo pesada al contarte mis cuentos.
Perdona si soy alta, mimosa, insumergible.
Si me duelen las cosas que dices a diario,
si no te miro a veces cuando vas a buscarme
o mis ojos se cuelan por tus vértices negros.
Perdona si comparto contigo mis asombros
y habitamos felices en un mismo planeta
del cual sólo se saben tus pasos y los míos.
Perdona si algún día persigo tus cometas
por el sol y las tapias de recoletos sur.
Perdona si estoy triste
y me atrevo a pedirte las se?as de tu cuerpo
precisamente hoy,
unas horas más tarde de acabar el invierno.

ELSA LOPEZ

PANDORA E A SÚA CAIXA

Isto era para facer reivindicación dunha figura mitolóxica maltratada por todos e coa que ás veces me sinto identificada. Nada ten que ver con aquel grupo chungo Waltrapa que puden ver en directo na última vez que vivín nesta cidade e que ti?a (ademáis de algunha canción pegadiza) un tono que recordaba (SALVANDO AS DISTANCIAS) a El Último de la Fila.

Pandora era unha nena, a que o Destino grego elexiu para unha misión importante. Ser a cabeza de turco (como a Eva xudeocristiá) da perdición da humanidade. E así foi, lle presentaron unha caixa, que segundo Susaeta era case como un baúl (pódoo crer se contamos a cantidade de cousas que había agochadas dentro)e deixaron que todo pasaba. O único delito da pobre Pandora foi a curiosidade(delito polo que non podemos xuzgala porque todos fomos curiosos algunha vez).

E así, como tantas protagonistas dos contos tradicionais, das mitoloxías, das Mil e Unha Noites... Pandora soamente se achegou a correr un pouquechi?o a tapa porque quería ver se o dono da caixa (que por certo fora quen a levara a ela ata a vila onde vivía, igual que Deus a Eva)metera algo para ela alí. E ao correr un pouquechi?o nada volveu a ser coma antes.

A enfermidade, a dor, a mentira, a falsedade, as guerras, e outros vicios se extenderon polo mundo facendo mella en todos os seres que alí vivían. Foi entón cando conseguiu pechar a caixa e se puxo a chorar por todo o que acababa de suceder por culpa da súa pu?etera curiosidade (me pregunto se realmente sucedería igual de non ser curiosa)...
E despois de escoitar uns pequenos toqueci?os na caixa, e deixarse convencer, abriu por última vez aquela condenada caixa e saiu a ESPERANZA. Personalmente non me imaxino unha vida sen problemas pero o que si non me podo nin imaxinar é unha vida sen Esperanza... ?Que sucedería se Pandora non abrise a caixa?

Do mesmo xeito que Eva coa mazá, a prohibición de abrir a caixa (ou de non morder a mazá) non recaiu en Pandora, senon no seu compa?eiro. E aínda así todos a recordamos como a culpable da situación, esquecéndonos que gracias a elas temos Esperanza e o Paraíso-Ceo. Por iso reivindico ambas figuras que simplemente foron obxectos do Destino para darlle as persoas unha das maiores satisfaccións... O feito de ter ilusión, de poder so?ar, de poder crer que todo se arranxará ou alo menos que irá a mellor... Por iso foron elas as que meteron o zoco e non eles...

?Ou credes que se fora o colega de Pandora o que abrira a caixa volvería a abrila?

MEMORIA HISTÓRICA

En días coma hoxe, so podo entonar e de memoria asulagada aquel poemi?a que aprendín cando nena.

Me duelen los ojos,
me duele el cabello,
me duele la punta
tonta de los dedos.
Y aquí en la garganta
una hormiga corre
con cien patas largas,
?ay! mi resfriado.
Chaquetas, bufandas,
leche calentita
y doce pa?uelos
y catorce mantas
y estarse muy quieto
junto a la ventana.



Lástima que sexa demasiado cobarde como para pedir unha baixa....

OBRIGADA

Onte despois de pensalo desque te?o uso de razón (ou un pouqui?o despois) fixen algo do que realmente ti?a ganas fai tempo e fun feliz e fixen feliz....

ESTOU VIVA!!!!

THE WRONG GUY(OU COMO CONFUNDIRSE DE PERSOA)

Fan dos Beatles e lectora da prensa económica, non me foi difícil seguir a sentencia a favor de Apple Computers fronte o cuarteto de Liverpool (ou contra os seus herdeiros) pola famosa mazá mordisqueada. Aínda onte estiven comentando o tema e hoxe atopei esta simpática anécdota na prensa. Aínda que o pobre homi?o creo que pasou un mal momento.

Imaxinade que vades a unha entrevista de traballo a unha televisión inglesa e que chapurreades un inglés chungo de escola de idiomas ou de instituto. Imaxinade que por enriba, algún mal informado vos confunde cun experto e vos manda pasar para unha sala. Imaxinade que nesa sala vos maquillan e po?en guapísimos (estariamos un tanto desconcertados pero contentos da nosa imaxe perfecta) e que de súpeto vos pasan ao plató e en directo. E que vos preguntan por cousas das que non tedes nin idea e que nin sequera comprendedes moi ben co voso inglés de cen palabras....

A XOGAR!!!!!

Botade un ollo a este se?or que conseguiu sair airoso dunha das situacións ( de seguro) máis estranas da súa vida.

O ENCANTO DAS COUSAS QUE NON SE ESPERAN(OU QUE STAKT A DAQUEL ANO... OU ALBRICIAS POLO POST NÚMERO 100)

Moitas veces paro a pensar o marabillosos que son os días onde non fas ningún tipo de plans ou espectativas máis aló de media hora e que saen redondos. Do mesmo lugar que son frustrantes aqueles nos que tes postas esperanzas e que ao final quedan en nada.

Por esta razón non me gusta salir sempre por ahí, porque chego a aburrirme tantas veces que preferiría terme quedado en casa practicamente desque tomei a decisión de sair da porta. Outras veces saio un pouco azorada temendo esa noite que xa me comeza a aborrecer sen sentila sequera, e termino pasándoo tan fabulosamente ben que non me explico as reticecias iniciais. E un gran exemplo delo son as STKT´s da mi?a vida. Un día ao ano que parece que esperas (ou esperabas) desde fai tempo e te preparas (ou preparabas)psicolóxicamente, para desfrutar dunha noite marabillosa, e sen embargo, a maior parte delas acabaron aborrecéndome. Soamente aquelas nas que manti?a o saborci?o amargo do ano anterior eran as que remataban sendo realmente fabulosas. Coma onte.

E pode ser que agora a mi?a filosofía de vida empece a replantexarse o que entendo como futuro. Un deixar de desexar que pasen cousas e, simplemente esperar a que pasen elas soas sen facer espectativas previas para que o momento sexa mil veces superior a ningunha espectativa. Ao mellor por iso fracasaron tantos venres, e ao mellor por esa mesma razón outros días dos que non esperaba realmente nada, deixan no meu recordo un pouso de felicidade. E non recordarei que dia nin que horas motivaron ese bo sabor de boca, pero poderei saborear a nada e descubrir que todavía sabe a dulce, a chuva e a rúas vellas. E non saberei se foi presente, se foi pasado ou se será futuro... porque o meu reloxo crebou nalgún momento entre onte e hoxe sen que eu recorde cando (ainda que si recordo outro reloxo quebrado na espera)

Ademais de todo pódese dicir que hoxe estamos de enhoraboa eu, o meu blog e un fan avícola que durme comigo todavía porque FACEMOS OS 100 POST!!!!! Nunca pensei que uns impedimentos informáticos acabaran por convertirme nun membro máis desta blogosfera. Albricias... POLLO e PAVO está de noraboa!

DEUS DA CHUVA

Onte o Deus da Chuva fíxome un gui?o e me apareceu en todo o seu explendor. Gustaríame po?er unha imaxe del para que todos vísedes o grandioso que é, pero non podo ter imaxe máis nítida da que todavía palpexa nas mi?as retinas...

Dios de la lluvia abrázame
y bajo tus nubes volveré a considerar
las múltiples formas de besar
el aire ba?ado en tu perfume singular
de antiguos aromas flotando en el aire
espíritu de la bruma, no volverán.

SOBREDOSE DE CHEIRO A VERÁN, CAFEÍNA E AZÚCAR

Onte estaba tan optimista por unha sobredose de estimulantes legais, que tiven un día redondo. O único que non supen medir as consecuencias que todo isto pode ter no meu día a día, pero aínda ahora te?o ese bo saborci?o de boca que che deixan as cousas ben, moi ben feitas.
Co?ecín a unha Persoa, aclarei as cousas con ela, e falei con outra que se está convertendo outra vez en Persoa....
Pódese dicir que foi un día xenial e deiteime con bo sabor de boca a pesar de ter un pouco de medo ao ma?án.

(B.S.O. Norwegian Wood- Fabulosa resoando no arco do lado da catedral)


I once had a girl, or should I say, she once had me.
She showed me her room, isn't it good, norwegian wood?
She asked me to stay and she told me to sit anywhere,
So I looked around and I noticed there wasn't a chair.
I sat on a rug, biding my time, drinking her wine.
We talked until two and then she said, "It's time for bed".
She told me she worked in the morning and started to laugh.
I told her I didn't and crawled off to sleep in the bath.
And when I awoke I was alone, this bird had flown.
So I lit a fire, isn't it good, norwegian wood.

CHEIRAR A VERÁN

Te levantas un día, que non é especialmente nin mellor nin peor que os outros, outro día. Sacas á cabeza pola ventanta e parece que fai frío, pero Morfeo todavía te ten mecida nos seus brazos e non te decatas de nada máis.
Dúchaste, desaiunas, pranchas, vistes a roupa e incluso coses. Nada fora do normal, dun día en que moitos esperan cousas de ti e ti non as esperas de ninguén, ou polo menos non as esperas para ese día concreto.
Saes a rúa medio correndo medio tranquila porque chegas tarde pero sabes que ninguén estará alí para velo.
E de súpeto... Cambias a cara, sorrís, xa non ves nubes, xa non chegas tarde, e o verán polas pituitarias encheu o teu corpo.

PANTA REI (TODO CAMBIA, TERE PERMANECE)

JANO E A EFINXE


Adoro a mitoloxía porque son como contos para nenos grandes, ou para grandes que non deixaron de ser nenos. Por iso me gustaría que alguén me axudara a atopar o cami?o que me leva a Jano, o deus das xambas das portas para pasar ese tempo infinito intentando descifrar os seus acertixos. Claro que para elo deberei pasar polo alento de lume da efinxe que, como a Edipo, me permitirá o paso sempre e cando consiga adivi?ar esa malévola adivinanza que me permitirá seguir ou caer fulminada como un raio.
Pero non quero saber que vai dicir o oráculo, o Bengue dos Azade, non quero saber o futuro porque se non vou a pasalo antes de tempo. Non quero celebrar o meu desterro, non quero celebrar a mi?a victoria, non quero saber cal é a resposta dos acertixos, nin tampouco quero saber cal é a mi?a condena.
E mentres tanto Jano queda como un so?o das dúas caras contrapostas da moeda que me permitirán o paso a un lugar no que fai tempo que so?o.
.....
Cecais o heroi mitolóxico que máis me atraeu sempre foi Orfeo, ferido de amor que pasou polos infernos (Orfeis Pazeme ..Carl Off) ata conseguir o que quería, e cando, escapando dese mundo de maxia se anclou na realidade e se xirou xa nada podía ama?ar a súa facción.

PREDETERMINISMO CALVINISTA
Dende a mi?a óptica de persoa activa, nunca puiden entender o determinismo calvinista. Non podo esperar sentada a que a fortuna xogue as mi?as cartas por min até o fin dos días, tendo o mesmo resultado se fago unha cousa ou outra. Nunca entenderei esa tranquilidade, esa confianza, esa forma de ser de que Deus escribe antes do nacemento unha folla de ruta que acabará do mesmo xeito se roubas ou matas que se estás cargado de bonomía.
Por iso non podo sentarme como un espectador de cine a que pasen as cousas "mirando la vida al pasar" sen que poida levantarme con rabia e dicir. Imos aló!. Todavía non sei como vai ser ese imos aló, nin se vai a ser un fiasco de intento como tantas causas perdidas de antemán na que voguei e na que vogaron os meus Pater Familias.
O que si non quero pensar que se me escapou un paxaro das mans sen facer nada por remedialo.
Supo?o que esta mi?a teoría do predeterminismo choca co alea Iacta est de onte.... pero tamén dubido que a xente e a Igrexa Católica crea de verdade na bonomía do Deus que lava todas as culpas, cando meten tanto medo coa consecuencia das cousas...

ALEA IACTA EST!

Finalmente hoxe comezo unha nova andaina da mi?a vida liberada de algún que outro lastre que me estaba a espremer. A partir de agora hai cousas que cambiarán, para ben, para mal pero o que si non volverá pasar é que eu te?a que estar como as parcas fiando e fiando o día a día para que todo xire perfecto, desenmara?ando os meus desexos, cos desexos dos demais e coas cousas que no entendo pero debo pasar. Os que me co?ecen mellor saben que suspendín ximnasia polos malabarismos e, aínda de hoxe non son capaz de facelos, nin tampouco se me da ben andar solta por ahí como un casco azul (aínda que te?o que reco?ecer que o color do casco non me quedaría nada,nada,nada mal).

Como lle pasou a San Agustin... é imposiBle gardar o mar nun burato da area, nin tampouco se pode coller o sol coas mans...

REVISIÓN DE CONCEITOS

Chegados certos momentos da túa vida, creo que é preciso unha revisión de conceptos e de frases vacías que usamos cal xaculatoria e que xa están desvestidos da súa real aceptación e da súa total calidade... Como non son lingüista, nin purista da lingua me vou a limitar a dúas ou tres palabras.
Para elo me vou valer do sempiterno DRAE, que ultimamente uso bastante para desbancar as pedanterías subnormales e erróneas de algún que outro sinvergüenza (léase o piloto que se fixo a si mesmo)

Pois ben comezaremos polo principio do alfabeto coa palabra egoísta: ou o que é o mesmo, dito dunha persoa que ten egoísmo; pertencente ou relativo a esa actitude. Polo que a seguinta palabra a buscar vai a ser Egoísmo:Inmoderado e excesivo amor a si mesmo, que fai atender desmedidamente ao propio interés, sen cuidarse do dos demais;acto suxerido por esta condición persoal.
Supo?o que se somos fieis a palabra non se pode falar de egoísmo e menos quen se referiu nestes termos a mi?a persoa.

Segundo e non menos importante: Carácter (ou mal carácter)Conxunto de calidades ou circunstancias propias dunha cousa, dunha persona o dunha colectividade, que as distingue, polo seu modo de ser ou obrar, das demais. E agora volvo a inquirir ao meu caro contrincante (léase a primeira en italiano)se non é hora de rectificar de ambas acusacións sobre todo polo agravio comparativo que trae consigo.

PERSOAS ao teu lado

Levaba tempo sen escribir porque finalmente se confirmou o peor, e non ti?a nin ganas de entrar nesta blog. Pero o tempo pasa, e parece que pasa limpando todas as feridas (que non curando) facendo que doan menos. Agradecería a todos aqueles que directa ou indirectamente me axudaron, me apoiaron, me acompa?aron... en fin a todas aquelas PERSOAS que estiveron ao meu lado. Neste tempo puden ser sorprendida por moita xente, tanto para ben como para mal e creo que, a pesares de que son golpes que doen estas situacións serven para unha toma de contacto coa realidade real (aínda que todavía ando nas nubes con miles de ilusións que se rompen coa volta a casa).

Gustaríame facer unha homenaxe precisamente a todos os que me acompa?aron neste tramo do cami?o, o que non significa que sean só quenes me importan pero polo menos son quenes demostraron que lle fun unha persoa importante.
Fai tempo tiven unha mellor amiga coa que compartín a maior parte dos momentos que tiven na que poderíamos chamar segunda etapa da mi?a vida. Despois de preto de catro anos compartindo vida, casa, amigas, compa?eiros, e sentimentos e non se sabe cómo chegou a ruptura. A partir de ahí nada volveu a ser igual, fíxome pasar os meus malos momentos, e ás veces fíxome cuestionar a amizade e a culpabilidade da ruptura. Estou segura que algúns dos meus (dos nosos amigos) dubidou de quen era a culpa da ruptura da amizade. Fai pouco, e coincidindo cunha época de cambio persoal e laboral, comezou a dar sinais de vida. Quería ser outra vez a de antes, eu sen dubidalo tamén, e intentamos levantar aquel castelo de sentimentos entrelazados e recordos que ti?amos xuntas. Pouco a pouco porque, os cimentos cecais estaban demasiado magoados. E de súpeto, nun momento de sentirse importante, que cecáis desculpo se xacta de que todavía non atopei alguén coma ela.
E cecais ti?a razón porque non intimei todavía con ningúen coma ela, porque forma parte das mi?as lembranzas, porque sucesos da mi?a vida non serían interpretables sen a súa presencia, e por milleiros de cousas... pero tamén porque o medo tras a súa indiferenza creoume unha barreira infranqueable para "futuras boas amigas". Pero sen embargo estiven sempre rodeada de PERSOAS que si me apoiaron, PERSOAS que estiveron conmigo nunha etapa de dinamismo e cambio (a maior da mi?a vida) PERSOAS que me demostraron non unha mellor amizade pero si un aprecio e un cari?o, PERSOAS que me acompa?aron nos malos momentos, incluso cando ela me facía da?o... En fin, PERSOAS

Pode ser que todo entre nós se arranxe ata que volva a ser como antes, pese a espini?a que te?o clavada, pero quizás non lle perdoe ese arranque de chulería e quizás esa me fixera valorar todo o que estaba cando ela me daba a espalda e me tiraba pedras...

........................?Amizade?.................................................