nostalgia de un futuro azul en el que anclar

Da felicidade á tristura a máis das veces non hai máis que un delgado fío que se cruza e descruza sen apenas se decatar.
E aquí estamos cheirando como se queiman centos e centos de árbores, o noso escueto legado ao futuro, que dende esta fin de semana é todavía máis pequeno. E cada vez que no mesmo este legado se murcha cada vez máis... pasando a ser unha mera testemu?a dun momento en que o ser humán optou por ser o xefe deste planeta.
E unha vez máis non se puso no lugar do outro, só que esta vez a diferenza é que recibiu a mesma contestación.

E así esvarou un dos principios que se manti?an incólumes.