PARECE QUE FOI ONTE

Debería estar a estudiar xa de ma?á pero non me apetece nada, ademais hoxe apenas hai claridade no estudio porque o dua está máis que nubrado. A medio desperezar de súpeto quedo a mirar para unha gran foto que te?o nun marco... o de grande vai polo formato e polo bonita que é (podería dicir que é a unica que te?o na que saio ben). Entre esa foto e hoxe hai unha distancia abismal (unha distancia de 7 anos e máis de 10 kilos; unha distancia dunha carreira e varios individuos, e unha distancia de máis de 1000 kilómetros).
O outro día aínda falei cun co?ecido que fixo que esa distancia desaparecera por un tempo, sen embargo está ahí. Os meus ollerosos ollos contemplan esa cara feliz, lonxana a toda preocupación e sen embargo a mesma de agora, parece que non pasara o tempo.
En fin, creo que estou entrando na espiral do odio a envellecer...

A QUEN MADRUGA...NON LLE CHOVE ENRIBA

Unha ma?á como calquera, unha que madruga, que colle a autopista a unha velocidade prohibidísima, e chega a traballar ?unha hora antes do debido!. Despois de pensalo un rato a se?ora da limpeza me abriu a porta e fichei exactamente 55 minutos antes de tempo (xa llos descontarei na carta de débedas de horas)en fin. Unha media hora despois comezou a chover a cachón e un a un todos os meus compa?eiros chegaron empapadísimos de pés a cabeza... Non, se ten as súas cousas boas (moi boas) o de madrugar...

ESTAS PERNAS NON SON MI?AS

Esta ma?á levei un disgusto dos grandes. Durante tantos anos mantendo á li?a á barriga, impedindo que non crecera nin un ápice, que non se desmadrara, que non existise ese famoso michelín flotador... E hoxe, cando po?o os meus pantalóns preferidos me decato que a barriga non creceu demasiado, pero as pernas duplicaron o seu volume...
En fin, deberon dicirlle a un pavo que anda por ahí solto o de "Deus cho paghe cunha muller jorda que te?a as pernas tan jordas que non che quepa na cama"

"HABLA CUCURUCHO QUE NO TE ESCUCHO"

Unha rabieta matinal na que nos vimos todos metidos sen querer por algo que non fixeramos. O comendador pide a gritos que se nos axustice sen piedad e se nos corte a cabeza una un diante de todos para que tomemos exemplo. Sen embargo todavía non se escribiron as tablas da lei así que ninguén sabe que iso é delito penable co escarnio e morte pública. Un sorriso aparece na cara dos meus compa?eiros de penas; por un dia máis quedamos impunes, aínda que nos toca aturar os vocexos continuos do patalexante comendador.
Que che den....

VOLTOU A CHUVA (CANDO MENOS A PRECISABA

Despois dun dos invernos máis secos (e fríos que recordo) chegou a calor, e eu metín na bolsa un dos bikinis coa esperanza de pegarlle uns largos na bahía onde vivo. Cal é a mi?a sorpresa, que tras dun finde cincento chegou a chuva con máis forza que nunca. Está ben escoitala tras do cristal, sempre e cando non me lembre que hoxe te?o que coller o bus e o barco e o outro bus, e sabe Deus as vicisitudes que toparei polo cami?o.
En fin, antes de rematar adicarlle unha canción a Pavo

Dios de la lluvia apiádate
de las bestias y de mí.
Vino tu llanto a redimir
un mundo polvoriento y gris
hecho a medida
del triste reptil.
Seguí la luz y te perdí,
desde ese día rezaré
para que vuelvas
envuelto en tu bruma.


Dejé a mi ni?a, dulce abril,
entre aire de fresa y jazmín;
se desdibuja en mi memoria
la umbría vereda que tantas veces recorrí.


Antiguos aromas flotando en el aire,
espíritu de la bruma,no volverán.
Ríe mi ni?a flotando en el suelo;
Dios de la lluvia, devuélveme el ayer.


Maldito el día en que crecí
dejando atrás el sue?o azul
del dulce mundo en que aprendí
el dificil arte de vivir.


Entre los campos
verdes de abril,
lejos del mundo,
muy cerca de tí.


Dios de la lluvia abrázame
y bajo tus nubes volveré a considerar
las múltiples formas de besar
el aire ba?ado en tu perfume singular
de antiguos aromas flotando en el aire
espíritu de la bruma, no volverán.


Ríe mi ni?a flotando entre helechos
Dios de la lluvia devuélveme el ayer
Dios de la lluvia apiádate
de las bestias y de mí, pobre mortal.

UN DÍA MÁIS...
... un día máis nesta oficina, morta de calor, e cunha sede que espanta... E un día máis asombrándome do que é a xente (acaban de tratarme como unha impostora e eu só sorrín como as mu?ecas do telecupón)Esperade a que sexa maior que vos ides enterar. Un saudi?o de Tere a vengadora!

RESUCITEI

Dende o venres tirada polo chan, sen ter apenas relación co extramundo(fora do que é a mi?a casa)e todavía tusinte pero presente. Xa estou aquí, resucitei. É verdade que o meu peito fai o mesmo son que un 127 averiado pero te?o ánimo, algo que me faltaba estes días. Este ano a gripe atacou, e atacou forte, a ver como é o proceso post-gripal.