lunes, noviembre 27, 2006

INQUEDANZAS

Cando todo vai ben disfrutamos do momento tanto, que desexaríamos parar o tempo e quedar así. Sorrintes, facendo bromas, disfrutando dunha boa compa?a (e por que non dunha boa comida). E así é a imaxe que nos queda capturada na retina, na mente, no corazón. E pensas que eres realmente feliz, que todo vai ben, que nada o pode fastidiar e te sintes realizada.

Unhas horas máis tardes esquéceste de todo e pretendes que un mensaxe dunha gorgona pode cambiarche a vida, porque xa cha cambiou, porque grazas a ela pasaches toda unha serie de probas para chegar a felicidade actual, pero aínda así temes. E non sabes por que. Non sabes porque temes cando che amosaron un cami?o novo cheo de dóces que agora segues, agarradi?a da man. E sabes que estás armada con paciencia e pasado. E sabes que alguén che abre a porta cando chove e non atopas as chaves no bolso mmm... E descobres uns beizos polas noites en so?os. E pides promesas que mil veces pediches e que non precisas porque sabes que se cumplirán, aínda que quede ahí a espini?a.
E decides tirar a toalla e aos dous minutos decides collela para espantar esas mil moscas do post anterior, armada con ela. E sabes que desta vez podes.
Pero voltan xa as dúbidas, e despois das dúbidas o medo a perder unha vez máis, nun ano que perdín de todo. E saber que estas dúbidas son precisamente as que me achegan a un lugar escuro. E as que poden peligrar a mi?a felicidade.
E que máis dá que se crucen as palabras cando eu cruzo moito máis que iso. E que máis da un café cando eu podo ter un sofá. E que, unha mirada cando eu podo roubarlle centos. E que máis da un paraugas cando xa non chove. E un gran na fronte cando te sabes a máis bela.
E o ar non para de zoar nese mundo onde os cantos de cen umpalumpas suben polo río de chocolate da pequena costa que leva a un pequeno piso cunha pequena porta onde o tempo se para para sempre mentres as flores horarias van perdendo os seus pétalos até quedar completamente núas.

jueves, noviembre 23, 2006

1000 MOSCAS NON SE PODEN EQUIVOCAR

Cada día máis me deixa os ollos coma pratos os xogos de estratexia que vexo pasar por diante da mesa. E despois, entro en interneses e descubro centos de historias diferentes cun denominador común a protagonista. Ou mellor dito dous denominadores (a inaptitude e inCAPacidade da mesma).

E penso que cecáis sexa un cadáver exquisito, e que mellor po?erme guapa para cando me retraten como víctima de esta nova Intifada. E penso naquelas persoas que din que son solidarias e co paso do tempo descobres que esta solidaridade (a palabra) so fai aumentar o propio ego nun intento de autosolidarizarse con un mesmo.
E volto a pensar se mellor debería manter o pelo cumprido para poder botalo cara atrás cun certo ar de coquetería cando chegue o día da inmolación (pálida e co pelo longo parecería unha mártir)....

E una vez máis acho que te?o que mellorar moito para poder escribir nesta lingua sen prostituíla, aínda cando penso que realmente as normas que a someten te?en algo de proxenetas.

lunes, noviembre 06, 2006

... E NA ENFERMIDADE

Fatal, fatal, fatal... estou fatal. Te?o o corpi?o desfeito e os dedi?os tan dooridos de este fin de semana que non consigo teclear á velocidad habitual.
O mellor foi... pois non os últimos capítulos de Prison Break (aínda que foron moi bos), se non atoparse acompa?ada e querida nun momento horrible!

lunes, octubre 30, 2006

FINALMENTE.....

E finalmente, a caseira de ferro converteuse polo arte de birlibirloque na nosa caseira. A calidade de vida incrmentouse dun venres pa un domingo a toda velocidade e con ela o número de caixóns, portas, estancias e divisións do piso (incluído un trasteiro que podería chegarse a converterse nunha vivenda indigna).
Todavía quedan moitas horas de traballo: horas de limpeza, de arrumaçao, de redecoración, de medidas dun lado e de outro e de ver moitos prezos para despois decantarnos polos menos convincentes pero máis repetidos.
E sobre todo ter un espazo máis grande, moito máis grande para deixar correr as ideas, a imaxinación, o amore e sobre todo o tempo.
Pero é a primeira vez que sinto que algo é realmente meu, realmente noso (a pesares de que te?amos que pagar o aluguer). E chegar, e topar a mesa posta cos meus prati?os os meus tenedorci?os e os manteli?os... ou chegar a cama e reco?ecer toda a roupa como propia.... Todo iso non ten prezo (aínda que a tasación sexa bastante fixa)

martes, octubre 17, 2006

A CASEIRA DE FERRO

Hoxe debemos topar coa caseira menos sobornable de todo Santiago. O piso era precioso, nos gustaba montón (perdón, nos gusta montón) e lle dixemos un si instantáneo. Pero ela debe esperar, e non esperará ao primeiro que lle ingrese a fianza... darallo ao primeiro que o viu (ao segundo se por casualidade o primeiro é o suficientemente necio como para negarlle o seu valor).

Canto sigue custando a palabra para moitas persoas.

lunes, octubre 09, 2006

BARCO Á DERIVA

Onte vin os restos dun barco encallados na area. Na tarde tardo veraniega de onte aquel barco semiasulagado e cheo de algas me achegaron sensacións estranas desde o punto de vista de observadora non participante.
Lembroume aquel outro barco que cando nena vía tódolos días ao voltar do cole. Aquel barco que nalgún tempo perteneceu a aquel home que amaba o mar aínda que o temía ante a imposibilidade de manterse a flote.

A sensanción de soidade e tristura foi inmensa. Tanta que durante unhas horas os meus pensamentos loitaron con grandes ondas, en undosos mares que a piques fixeron zozobrar a mi?a pequena gamela.

Espero manter rexo o timón para saír da travesía co meu peculiar Argos.

Por certo que este Argos ten agora forma, de parte dos navieros gregos (nos que xa non está Aristóteles Onnasis). Sobrevivirá as embestidas da historia?

UN NOBEL DA PAZ

A mi?a lectura matutina de centos de periódicos achegoume hoxe unha información demasiado incrible como para ser certa. Ou, mellor dito, o suficientemente incrible como para selo.
Hitler e Stalin foron nominados, na súa época, a premios novel da paz. A última nominación do primeiro sucedeu 6 mese antes da invasión de Polonia... Menos mal que non llos deron, porque se non o valoroso galardon sueco quedaría desvirtuado até límites insospeitables.

Do mesmo xeito que termos abstractos como a paz, o amor, a amizade, o valor, o coraxe o desinterés están continuamente desvirtuados por candidat@s a premios noveles da concordia!

miércoles, septiembre 27, 2006

CHEIN, CHEIN, CHEIN, CHEIN OF FRUUUU

Dame un par de horas e cambiarei o meu mundo. E así foi, nun par de horas ou cecáis menos, este mundo comezou a cambiar tanto... que non o co?ecería nin a nai que o pariu.

Existe un sexto sentido para prever os cambios, e dúas actitudes ante a vida: sentar e esperalos ou levantar e tentar que pase todo o máis rápido posible.
A primeira das actitudes pode parecer aburrida, esperar...
E a segunda ás veces modifica tanto a situación que inhibe eses cambios.

O mellor e non decatarse de que existe cambio até que se ten enriba e se pode saborear!


Contador Gratis